Admiring Apostle Thomas!

Out of the twelve disciples of Jesus Christ, I have special love and admiration for Apostle Thomas. Here are few reasons:

Bold Disciple

Apostle Thomas was a bold disciple of Jesus. In John 11:8, the other disciples asked, “Rabbi, a short while ago the Jews there tried to stone you, and yet you are going back?" Thomas’ response is in verse 16: "Let us also go, that we may die with him.” I would call this as bold discipleship. I see that only in Thomas! He was true to his words dying as a martyr in India after few years.

Inquisitive

Thomas was too interested in finding out about different things. When Jesus said in John 14:3-4, "...if I go and prepare a place for you, I will come back and take you to be with me that you also may be where I am. You know the way to the place where I am going," guess who responded to this? Our inquisitive Thomas! He asked: "Lord, we don't know where you are going, so how can we know the way?" (v.5). I can well say at this point it was this inquisitive Thomas whom Jesus knew would go to India as a missionary in a few years from then and so he said, "I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me..."(v.6). In a country where millions of gods and goddesses are worshipped and where anything and anyone becomes a god, Thomas brought the message of the “One Way” pointing to Jesus.

Believer

John 20:24-29 is the passage that looks like portraying a doubting Thomas. But it is not so! True that, our inquisitive Thomas said to fellow disciples, "Unless I see the nail marks in his hands and put my finger where the nails were, and put my hand into his side, I will not believe,” (v.25) Jesus knew it. He is omnipresent! So he lovingly responded to Thomas when he met him, a week later, saying, “ "Put your finger here; see my hands. Reach out your hand and put it into my side. Stop doubting and believe, to which Thomas responded as any believer close to God would say, "My Lord and my God!" (v.27-28) I believe that Apostle Thomas was the first one to say this personal statement displaying his belief after the resurrection of Jesus. The other disciples, few of them (Thomas was one of those too) had a transformative experience after this which we read about in John 21. It is doubt that leads to strong faith! Later Jude would say in verse 22, “Be merciful to those who doubt.”

Missionary

Apostle Thomas arrived in India in 52 AD, landing at Maliankara in Kerala to spread the good news of Jesus Christ. It is said that he established seven churches. Later he was martyred in Chennai. We are those Jesus mentions about in John 20 after the personal confession of Thomas, when Jesus said, “blessed are those who have not seen and yet have believed.” (v.29) But has not a price been paid by Jesus himself on the cruel cross and one of his disciples, our beloved Thomas in India dying as a martyr, before we would believe Jesus as our Saviour? The blood of Jesus and martyrs like Thomas is the seedbed of mission and churches today.

My takeaways: Am I merciful to the doubting like Jesus was to Thomas? Apart from confessing my faith am I showing my faith in action like Thomas did? My goal is Philippians 2: 10-11: to see at the name of Jesus every knee would bow, and every tongue acknowledge that Jesus Christ is Lord, to the glory of God the Father. What is yours? 

The Proverbs 31 Family

 

We have a tendency to teach Proverbs 31 to women only. But it has been written by a woman to a man, a mother to her son! This beautiful piece of poetry was penned by the mother of King Lemuel. Scholars say that this could be Bathsheba, the mother of king Solomon.  Therefore, it would be good to see this beautiful portion of Scripture in the perspective of a family. The mother basically wrote to her son what to look for in a woman of his choice and how orderly a family of her son would be if he can find the woman that she describes.

Witnessing Family

Firstly, the mother describes how her son should be as a king. Lemuel should be a man of chastity and temperance (v.1-5). He should also comfort the afflicted and should be a voice of the voiceless (v.6-9). The family her son is going to build would be one that would witness beyond the boundaries of their house. There is also a mention of such a witness in the woman her son would look for: she opens her hand to the poor, and reaches out her hands to the needy (v.20).

Working Family

A strong work culture is seen in the family unit that the mother prescribes (v.13-27). An independent working woman is the highlight here! The Proverbs 31 woman was a hard worker to the extent that she would consider buying a field and out of her earnings she would plant a vineyard (v.16). She is a successful entrepreneur and her trading is profitable (v.18). Work is a mandatory blessing that God gave Adam (Genesis 2:15), before he and Eve fell in sin. Work is a blessing because the fruit of labour makes a person to be independent at any given situation. That is why the woman mentioned here can laugh at the days to come (v.25). Also it is the work of her hands that earns her honour and praise (v.31).

Worshipping Family

The hardworking woman is a woman who fears God (v.30). No wonder she is a woman of noble character, rarer than rubies (v.10). She is a wise woman (v.26) because wisdom is a derivative of fearing God (Proverbs 9:10 and Psalm 111:10).  Together the couple make a family of great values (v.11-12, 28-29). The woman earns the praise of her husband and her children and the husband earns the respect of the society they live in (v.23, 28-29).

A worshipping family of God would be a working and witnessing family. Worship, Work and Witness go together, hand in hand. The fear of the Lord leads us to a tangible blessing of work and witness. God bless our family to be one like the Proverbs 31-family! God Bless.

New Name

 

Names are important to us. They give us an identity at the most basic level. And names are important to God.  In the very beginning, God gave Adam the significant job of naming all the animals and birds, He had just created (Genesis 2:19-20). In Biblical times people had their names changed to a new name! The Biblical name changes I have mentioned below are not merely for the sake of change. In most cases, God changed their names to signify that they had been made new.

Abram to Abraham

Abraham's life was dictated by his father, who inexplicably makes the decision to leave Ur, the centre of civilization in the ancient Middle East, planning to take his entire family to Canaan (Genesis 11:31). Abram had no choice.  Genesis 12 changes everything. The call of God sets Abram on the path to becoming the father of all who have faith in God (Romans 4:11).

Genesis 17:5 became Abraham’s pivotal point. It says, "No longer shall your name be Abram (exalted father), But your name shall be Abraham (father of a multitude); For I will make you the father of many nations." His name got changed from being an 'Exalted Father to a Few' to 'Father of a Multitude'.

Sarai to Sarah

Sarah had a similar metamorphosis. God said to Abraham in Gen 17:15, 16, "As for Sarai your wife, you shall not call her name Sarai (my princess), but her name will be Sarah (Princess). ​I will bless her, and indeed I will also give you a son by her. Yes, I will bless her, and she shall be a mother of nations; kings of peoples will come from her." Sarai signified my princess, as if her honour were confined to one family only; Sarah signifies a princess, namely, of multitudes.

Many More had Name Changes

Jacob, a name that meant a deceiver changed to Israel, which meant God perseveres. (Genesis 32:28) Similarly Peter got his name changed to Cephas by Jesus in Matthew 16:18. Simon (Simeon in Hebrew) has a meaning, “The one whom hears (Word of God)”, and Peter (Cephas in Hebrew) means “a rock”. The name change is to underline the transformation of the person from a person who just hears word of God to a spiritual rock whose foundation is  strong. Saul became Paul, meaning a great man turned to a small man. Acts 13:9 is the only verse that mentions the name change. This was a name, Paul himself changed for an adaptation to the Roman audience. Perhaps he felt that he was the least of all apostles and so his new name meant a small man!

Earned Name

This is unique. His parents named him Joseph. He was raised in Cyprus. He was from a family in ministry. He owned a God given property. The best part is that he earned a new name, a good name! Yes, that was Barnabas, a name that was earned, a son of encouragement!

Acts 4:36 says: ​Now Joseph, a Levite and native of Cyprus, who was surnamed Barnabas by the apostles (which translated means, 'son of encouragement'), ​sold a field belonging to him and brought the money and set it at the apostles' feet. This was the guy who invested his life in the super apostle, Saul alias Paul and the first one to write the gospel, John Mark.

Well, this is one thing which we all can aim for in our generation. Both Proverbs 22:1 and Ecclesiastes 7:1 tell us how crucial it is earning a good name. A good name is desirable than great riches. It is better than precious perfume!

A New Name is Awaiting!

And the interesting part of this discussion is that we as children of God are awaiting yet another new name! Revelation 2:17 says, “To him who overcomes… I will also give him a white stone with a new name written on it, known only to him who receives it.” Whatever that new name might be, we know that it is promised to us directly from the words of Jesus. It signifies that our reservation in Heaven has been made and it signifies intimacy and love from Him to those who are His!

 

Three Wise Women

 

In the story of the birth of Jesus, three wise women can be found. There is a wise saying in the Old Testament in Proverbs 31:30 - Charm is deceptive, and beauty is fleeting; but a woman who fears the LORD is to be praised.  In the Old Testament we keep reading the descriptions of the outer beauty of a man or a woman. Rachel's beauty and Absalom's beauty are imprinted in our minds. However, there are no such descriptions in the New Testament. Here are some beauty tips which we can see in these three wise women:

Mary

Mary's wisdom/beauty is seen in her obedience to the angel. She did not say that she would accept the words of the angel regarding virgin - pregnancy, after consulting her father, mother, or her future husband, Joseph. Concerning the Lord’s matter, she was convinced that she can take her own decision because she was the maid-servant of God, not anyone else’s  (Luke 1:38). We need this kind of discernment and wisdom today. (check James 3:17 which I have shared towards the end)

Elizabeth

She was a senior woman. Just as the experience of a virgin pregnancy would bring ridicule to her relative, Mary, this older woman who had a miraculous conception never left her house for five months out of shame (1:25). The two pregnant women would eventually meet and greet and bless each other. It was God through his angel who planned it (1:35). We should learn to honor and love in our families and churches, seniors like Elizabeth, who opened her home to Mary to receive God's blessing and mutual support.

Anna

Anna was another senior woman. She came in Asher's genealogy. She was the daughter of Phanuel. A prophet, she lived with her husband for only seven years from the time of her marriage. She was then about eighty-four years old. She kept fasting, praying and worshiping day and night without leaving the temple in Jerusalem. She saw the baby Jesus, praised the Lord and spoke about Jesus to everyone who was waiting for salvation in Jerusalem. (2:36-38) This is a marvellous testimony of a widow of those days! Isn’t it?

Here are some beauty tips: .. the wisdom that comes from heaven is first of all pure; then peace-loving, considerate, submissive, full of mercy and good fruit, impartial and sincere. (James 3:17) Your beauty should not come from outward adornment, such as elaborate hairstyles and the wearing of gold jewelry or fine clothes. Rather, it should be that of your inner self, the unfading beauty of a gentle and quiet spirit, which is of great worth in God’s sight. (1 Peter 3:3,4)

 Is such beauty found in us? Let's think and act.

Receiving Jesus: by the most unexpected

There were at least three unexpected personalities who joyously received the incarnate baby Jesus into the world.

Women Top the List 

Jesus did not consider it an ignominy to be born of the womb of a single virgin mother named Mary. The Holy Spirit enabled her to conceive in a miraculous manner with no man involved in the process. Around the same time there was Elizabeth, a barren woman more advanced in years. She was the wife of Zechariah, the priest. God blessed this senior couple by enabling Elizabeth to conceive. Both of these women could not come in public. Fear of the society gripped them. Elizabeth hid herself for five months in her house (Luke 1:24). Mary could not face the society as well. She was a prime target to be stoned to death as per law pertaining to a virgin conceiving. (Deuteronomy 22:20-21) 

Now it was a neat idea from God to make these women of ignominy, who were relatives as well, to meet and find comfort in one another. (Luke 1:39-45) When they both met, they did not cry and panic. They were Godly women of their times. Their fear changed to a bold faith. They joyously greeted one another filled with the Holy Spirit. The meeting of these women exemplifies inter-generational solidarity which is the need of the hour today. There is wisdom in both generations. What a blend! What a blessing!! 

An Unsung Young Hero 

With these two women there was the foetus, John who leaped in joy from inside of Elizabeth’s womb welcoming the other foetus, the incarnate Jesus. Interestingly Luke mentions John as a baby and not a foetus. (Luke 1:41,44) Luke, as a medical doctor knew the sanctity of life.  John was also filled with the Holy Spirit when he was a foetus. Did not David say, “Your eyes saw me when I was inside the womb. All the days ordained for me were recorded in your scroll before one of them came into existence.” (Psalm 139:16) Let us keep in mind that a foetus can leap in joy and a foetus is pained otherwise. 

Are we welcoming Jesus gladly into our hearts and homes? God honoured women of ignominy, both Mary and Elzabeth. Their children became popular and famous. How is our attitude to such women? Are foetuses cared for? Every foetus is a personality. Let us bring about a change in our society by honouring the neglected among us. Happy Advent!

பெந்தெகொஸ்தே என்னும் ஆசீர்வாதம்

 

அப்போஸ்தலர் 2 இல் காணப்படும் பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்வின் ஆசீர்வாதங்கள் சிலவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். 

ஒற்றுமை என்னும் ஆசீர்வாதம்

சங்கீதக்காரன் இவ்விதம் கூறுகின்றார்: இதோ, சகோதரர் ஒருமித்து வாசம்பண்ணுகிறது எத்தனை நன்மையும் எத்தனை இன்பமுமானது?... அங்கே கர்த்தர் என்றென்றைக்கும் ஆசீர்வாதத்தையும் ஜீவனையும் கட்டளையிடுகிறார். (சங்கீதம் 133) இங்கே பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்வில்   120 விசுவாசிகள், ஒரே இடத்தில் கூடினர். (அப்போஸ்தலர் 1:15, 2:1) இயேசுவின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஒற்றுமையாக ஜெபித்துக்கொண்டிருந்த இந்த விசுவாசிகளின் குழுவினர் மேல் தான் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆவியானவர் இறங்க சித்தம் கொண்டார்  (அப்போஸ்தலர் 1:5, 14).  “இரண்டுபேராவது மூன்றுபேராவது என் நாமத்தினாலே எங்கே கூடியிருக்கிறார்களோ, அங்கே அவர்கள் நடுவிலே இருக்கிறேன்” என்று இயேசு முன்பே சொல்லி இருக்கிறாரே. (மத்தேயு 18:20)

 அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஆசீர்வாதம்

பழைய ஏற்பாட்டு காலத்தில் கடவுளின் ஆவியானவர் தனி நபர்கள் மீது இறங்குவார். இங்கே முதன்முறையாக பரிசுத்த ஆவியானவர் யோவேலின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் விசுவாசிகளான ஒரு கூட்டத்தினர் மீது இறங்கினார்: …அதற்குப் பின்பு நான் மாம்சமான யாவர்மேலும் என் ஆவியை ஊற்றுவேன்; அப்பொழுது உங்கள் குமாரரும் உங்கள் குமாரத்திகளும் தீர்க்கதரிசனஞ் சொல்லுவார்கள்; உங்கள் மூப்பர் சொப்பனங்களையும், உங்கள் வாலிபர் தரிசனங்களையும் காண்பார்கள். ஊழியக்காரர்மேலும் ஊழியக்காரிகள்மேலும், அந்நாட்களிலே என் ஆவியை ஊற்றுவேன். (யோவேல் 2:28,29) விசுவாசிகளின் இந்தக் கூட்டம் ஆண்களையும் பெண்களையும் உள்ளடக்கியதாய் இருந்தது. (அப்போஸ்தலர் 1:14) இது பெண்ணாகிய எனக்கு ஊக்கத்தை அளிக்கின்றது.

 அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு ஆண்கள் பெண்கள் மாத்திரம் அல்ல இறைவனின் முழு திருக்குடும்பத்தையும் இந்த ஆசீர்வாதத்தில் உள்ளடக்கியுள்ளார். நீங்களோ, உங்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை அறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஜனமாயும் இருக்கிறீர்கள். (1 பேதுரு 2:9)

 உலகளாவிய நற்செய்தி என்னும் ஆசீர்வாதம்

அன்றைக்கு அந்த 120 பேரால் பேசப்பட்ட பல மொழிகளாகிய அற்புத வரம் அங்கு ஆண்டவரால் ஆயத்தம் செய்யப்பட்டிருந்த பார்வையாளர்களுக்கு நற்செய்தியை பெற வழிவகுத்தது ஒரு அதிசயம் அன்றோ? கடவுளுக்குப் பயந்த யூதர்கள் வானத்தின் கீழுள்ள ஒவ்வொரு தேசத்திலிருந்தும் பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்விற்காக அங்கே கூடியிருந்தனர். (அப் 2:.5) உலகமே அந்த 120 சீடர்களின் அருகாமையில் இருந்தது. மக்களுக்கு நற்செய்தியை பகிர்ந்து கொள்ள பல மைல்கள் பயணம் செய்யாமல் அங்கேயே நற்செய்தியை அறிவித்தது இன்றைய சூழலில் ஊடகங்களின் நல்ல பயன்பாட்டையே எனக்கு நினைவூட்டுகின்றது.

மொழிகள் என்னும் ஆசீர்வாதம்

இந்த யூதர்கள் பல தேசங்களிலிருந்து வந்தது மாத்திரமல்ல, இவர்கள் வெவ்வேறு மொழியியல் சூழல்களில் இருந்தும் வந்திருந்தனர்.

பார்த்தரும், மேதரும், எலாமீத்தரும், மெசொப்பொத்தாமியா, யூதேயா, கப்பத்தோக்கியா, பொந்து, ஆசியா, பிரிகியா,  பம்பிலியா, எகிப்து என்னும் தேசத்தார்களும், சிரேனேபட்டணத்தைச் சுற்றியிருக்கிற லீபியாவின் திசைகளிலே குடியிருக்கிறவர்களும், இங்கே சஞ்சரிக்கிற ரோமாபுரியாரும், யூதரும், யூதமார்க்கத்தமைந்தவர்களும், கிரேத்தரும், அரபியருமாகிய நாம் நம்முடைய பாஷைகளிலே இவர்கள் தேவனுடைய மகத்துவங்களைப் பேசக்கேட்கிறோமே என்றார்கள். (வ. 9-11) அப்போஸ்தலர் புத்தகத்தில் அந்நிய பாஷையின் வரம் இப்படியாக புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரே இடம் இதுதான்! இன்று நம் சூழலில் இப்படி ஒரு மொழி-அதிசயத்தை எப்படி மீண்டும் பெற முடியும்?

 கேமரூன் டவுன்சென்ட் ஒரு மிஷனரியாக கெளத்தமாலாவில் (Guatemala) பணிபுரிந்தபோது, ​​இந்த கேள்வியை அங்குள்ள ஒரு ஆதிவாசி தலைவர் கேட்டார்:  "உங்கள் கடவுள் மிகவும் பெரியவர் என்றால், அவர் ஏன் என் மொழியைப் பேசவில்லை?" இது டவுன்சென்டின் வாழ்க்கையை மாற்றியது.  டவுன்சென்ட் பைபிள்களை விற்கும் முயற்சியை கைவிட்டு, அந்த பழங்குடியினர் மத்தியில் வாழத் தொடங்கினார். அவர் அவர்களின் சிக்கலான மொழியைக் கற்றுக்கொண்டார், அதற்கு  எழுத்துக்களை உருவாக்கினார், இலக்கணத்தை பகுப்பாய்வு செய்தார், மேலும் புதிய ஏற்பாட்டை பத்து வருடங்கள் என்னும் குறிப்பிடத்தக்க குறுகிய காலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

நாமும் இன்று மக்களின் தாய்மொழிகளில் வேதாகமத்தைக் கொடுப்பதன் மூலம் கடவுளின் செயலை மக்கள் அவரவர் மொழிகளில் அறிவிக்க உதவும் கருவிகளாக இருக்க முடியும்.

 திரள் கூட்டம் என்னும் ஆசீர்வாதம்

பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்வின் போது பேதுருவின் பிரசங்கத்தின் விளைவு என்ன? அன்றையத்தினம் ஏறக்குறைய மூவாயிரம்பேர் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்கள். (வ.41) அதன்பின் அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகம் விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கையில் வளர்ச்சி, மற்றும் சபைகளின் பெருக்கம் பற்றி விவரிக்கின்றது.  விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கைப் பெருக்கம் என்பது நம்  இறுதியான, உறுதியான ஆசீர்வாதமும் கூட!

 அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் அந்த ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றி இப்படியாக பதிவு செய்கிறார்: இவைகளுக்குப்பின்பு, நான் பார்த்தபோது, இதோ, சகல ஜாதிகளிலும் கோத்திரங்களிலும் ஜனங்களிலும் பாஷைக்காரரிலுமிருந்து வந்ததும், ஒருவனும் எண்ணக்கூடாததுமான திரளான கூட்டமாகிய ஜனங்கள், வெள்ளை அங்கிகளைத் தரித்து, தங்கள் கைகளில் குருத்தோலைகளைப் பிடித்து, சிங்காசனத்திற்கு முன்பாகவும் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கு முன்பாகவும் நிற்கக்கண்டேன். (வெளிப்படுத்துதல் 7:9) பரிசுத்த ஆவியானவரின் அருளால் நாம் இந்த ஆசீர்வாதம் நிகழ காரணராக வேண்டும்.

மேற்கண்ட ஆசீர்வாதங்களைப் பெறவும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள மக்களுக்கு நாம் ஆசீர்வாதமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நான் விரும்புகிறேன். இறை ஆசிக்காக வேண்டுகிறேன்

 

தனிமை தேவ சித்தமல்ல!

தன்னை பத்து மாதம் சுமந்து பெற்றெடுத்த தாய் மரியாளின் முதல் பிள்ளையான இயேசு தன் பொறுப்பை, சிலுவையில், தன் வாழ்வின் இறுதியில் செயலாக்கம் செய்கின்றார்: அப்பொழுது இயேசு தம்முடைய தாயையும் அருகே நின்ற தமக்கு அன்பாயிருந்த சீஷனையும் கண்டு, தம்முடைய தாயை நோக்கி: ஸ்திரீயே, அதோ, உன் மகன் என்றார். பின்பு அந்தச் சீஷனை நோக்கி: அதோ, உன் தாய் என்றார். அந்நேரமுதல் அந்தச் சீஷன் அவளைத் தன்னிடமாய் ஏற்றுக்கொண்டான். (யோவான் 19:26,27) 

நமக்கும் இதே கட்டளை தான்: பிள்ளைகளே, உங்கள் பெற்றாருக்குக் கர்த்தருக்குள் கீழ்ப்படியுங்கள், இது நியாயம். உனக்கு நன்மை உண்டாயிருப்பதற்கும், பூமியிலே உன் வாழ்நாள் நீடித்திருப்பதற்கும், உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக என்பதே வாக்குத்தத்தமுள்ள முதலாங் கற்பனையாயிருக்கிறது. (எபேசியர் 6:1-3) 

இரண்டு கேள்விகள்

1. அவருக்கு சகோதரர், சகோதரிகள் உண்டே! ஏன் யோவான்? 

யாக்கோபு, யோசே, சீமோன், யூதா என்பவர்கள் இயேசுவின் சகோதரர் ஆவர்.  (மத்தேயு 13:55) குறைந்தது இரண்டு சகோதரிகள் அவருக்கு இருந்தனர் (மாற்கு 6:3). அவர்களைக் குறித்த மற்றுமொரு குறிப்பு:

 இவைகளுக்குப்பின்பு, யூதர்கள் இயேசுவைக் கொலைசெய்ய வகைதேடினபடியால், அவர் யூதேயாவிலே சஞ்சரிக்க மனதில்லாமல் கலிலேயாவிலே சஞ்சரித்துவந்தார். யூதருடைய கூடாரப்பண்டிகை சமீபமாயிருந்தது. அப்பொழுது அவருடைய சகோதரர் அவரை நோக்கி: நீர் செய்கிற கிரியைகளை உம்முடைய சீஷர்களும் பார்க்கும்படி, இவ்விடம்விட்டு யூதேயாவுக்குப் போம். பிரபலமாயிருக்க விரும்புகிற எவனும் அந்தரங்கத்திலே ஒன்றையும் செய்யமாட்டான்; நீர் இப்படிப்பட்டவைகளைச் செய்தால் உலகத்துக்கு உம்மை வெளிப்படுத்தும் என்றார்கள். அவருடைய சகோதரரும் அவரை விசுவாசியாதபடியால் இப்படிச் சொன்னார்கள். (யோவான் 7: 1-5)

காரணம்: அவர்கள் இன்னும் இயேசுவை அறிய வேண்டிய விதத்தில் அறிந்திருக்கவில்லை. 

 மேலும் இந்த வசங்களிலிருந்து கற்றுகொள்ளும் காரியம் ஒன்று உண்டு: திரள்கூட்டமான ஜனங்களும் அவருக்காகப் புலம்பி அழுகிற ஸ்திரீகளும் அவருக்குப் பின்சென்றார்கள். இயேசு அவர்கள் முகமாய்த் திரும்பி: எருசலேமின் குமாரத்திகளே, நீங்கள் எனக்காக அழாமல், உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள். (லூக்கா 23:27-28)

இந்த வார்த்தைகள் மரியாளுக்கும் பொருந்தும். மரியாளும், குறிப்பாக யோசேப்பினால் அவள் பெற்ற மற்ற பிள்ளைகளும் முழு மனம் மாற்றம் பெற்றது கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலுக்கு பின்னர் தான். யாக்கோபு, யூதா என்னும் சகோதரர் அப்போஸ்தலர் பணி செய்து, அவர்கள் எழுதிய கடிதங்கள் தான் வேதத்தில் உள்ளன என்று கருதப்படுகிறது. 

 2. ஏன் ஸ்திரீயே (Woman) என்று அழைக்கிறார்? 

சிலுவையில் இயேசு தம் தாயை அவ்விதம் அழைக்கும் முன்னரே இந்த வேத குறிப்பு இருக்கின்றது: திராட்சரசம் குறைவுபட்டபோது, இயேசுவின் தாய் அவரை நோக்கி: அவர்களுக்குத் திராட்சரசம் இல்லை என்றாள். அதற்கு இயேசு: ஸ்திரீயே, எனக்கும் உனக்கும் என்ன, என் வேளை இன்னும் வரவில்லை. (யோவான் 2;3,4)

காரணங்கள்:

• மாதா வணக்கம் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகவோ? 

• 100 சதவீதம் மனிதன், 100 சதவீதம் தெய்வம் என்பதாலும் தான்! அவர் மனித குமாரனும், தேவ குமாரனுமாய் இருந்தார். 

• இயேசுவின் குடும்பத்திற்கான விளக்கமும் வித்தியாசமானதாக தான் இருந்தது. என்ன அது?

 இப்படி அவர் ஜனங்களோடே பேசுகையில், அவருடைய தாயாரும் சகோதரரும் அவரிடத்தில் பேசவேண்டுமென்று வெளியே நின்றார்கள். அப்பொழுது, ஒருவன் அவரை நோக்கி: உம்முடைய தாயாரும் உம்முடைய சகோதரரும் உம்மோடே பேசவேண்டுமென்று வெளியே நிற்கிறார்கள் என்றான். தம்மிடத்தில் இப்படிச் சொன்னவனுக்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: என் தாயார் யார்? என் சகோதரர் யார்? என்று சொல்லி,தம்முடைய கையைத் தமது சீஷர்களுக்கு நேரே நீட்டி: இதோ, என் தாயும் என் சகோதரரும் இவர்களே! பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவனே எனக்குச் சகோதரனும் சகோதரியும் தாயுமாய் இருக்கிறான் என்றார். (மத்தேயு12:46 -50)

இயேசுவின் குடும்பம் பெரியது! அகலமானது! 

தனிமை தேவ சித்தமல்ல! 

 • குழந்தை இயேசுவிற்கு தாய் மாத்திரம் தேவை அல்ல, ஒரு குடும்பமும் தான். இதற்காக  தூதன் யோசேப்பை ஆயத்தம் செய்தான். அவனும் கீழ்படிந்தான். 

• இவன் தச்சனுடைய குமாரன் அல்லவா? இவன் தாய் மரியாள் என்பவள் அல்லவா? என்று சொல்லும் அளவு யோசேப்பின் தகப்பன் என்னும் பங்களிப்பு சிறப்பாக இருந்திருக்கிறது. 

• அனாதை, வேசியின் பிள்ளை போன்ற சொற்றொடர்கள் இறைவனுக்கு பிடிக்காதவை. வேசியின் பிள்ளை என்று கருதப்பட்டு, எள்ளி நகையாடப்பட்ட யாபேசின் விண்ணப்பத்தை கர்த்தர் கேட்டு அவனை அதிகம், அதிகமாய் ஆசீர்வதித்தாரல்லவா? (1நாளாகமம் 4: 9,10) 

• விதவைகளுக்கும் பராமரிப்பு வேண்டும். எ. கா: ரூத்தின் சரித்திரம் 

• விதவைகள் மேல அக்கறை உள்ளவர் நம் தேவன்! பழைய, புதிய ஏற்பாட்டில் எத்தனை வசனங்கள் இது குறித்து வாசிக்கின்றோம்! 

• குடும்பங்களில் வயதான பெற்றோரை, குறிப்பாக, விதவைகளை (widowers too) கவனிப்பதும், பராமரிப்பதும் மிக அவசியம். 

• பெரிய குடும்பமாகிய சபை, சமுதாய குடும்பங்களும் தனித்திருப்போரை பராமரிப்பது மிக மிக அவசியம்.

இரண்டு  காரியங்கள்

திக்கற்ற பிள்ளைகளும் விதவைகளும் படுகிற உபத்திரவத்திலே அவர்களை விசாரிக்கிறதும், உலகத்தால் கறைபடாதபடிக்குத் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளுகிறதுமே பிதாவாகிய தேவனுக்குமுன்பாக மாசில்லாத சுத்தமான பக்தியாயிருக்கிறது. (யாக்கோபு 1:27)

யாரை ஏற்றுக்கொள்ள போகிறோம்? யாரை விசாரிக்க போகிறோம் என்பதில்  நம் பக்தி அடங்கியுள்ளது.