நறுமணமா? துர்நாற்றமா? - நம் குடும்பங்களிலிருந்து...

நம் நாட்டிலுள்ள தற்போதைய சூழலில் தங்கள் பிள்ளைகளை எப்படி வளர்ப்பது என்றுத் திணறும் பெற்றோருக்கு வேதத்தில் ஆதியாகம் 34 ம் அதிகாரத்திலுள்ள தீனாளின் சரிதை பிள்ளைகளின் வாழ்வில் வேதம் எதிர்பார்க்கும் கலாச்சாரத்தைக் குறித்து வெளிச்சம் தருவதாக இருக்கின்றது. தீனாள் சீகேம் என்னும் பட்டணத்தில் அந்நிய தேசத்துப் "பெண்களைப்" பார்க்கத் தனியாகப் புறப்பட்டாள் என்று இங்கு காண்கின்றோம். எந்தப் பட்டணத்திலும் "பெண்கள்" மாத்திரம் இருப்பது இல்லை. யேகோவாவை வழிபட்டு வந்த அவளுக்கு சீகேம் பட்டணமானது விசுவாசத்திலும் கலாச்சாரத்திலும் முழுவதும் மாறுபட்ட இடமாகும்.

தீனாள், உயரிய‌ கீழ்படிதலுக்கு இலக்கணமான ஆபிரகாமின் கொள்ளுப்பேத்தி. ஆபிரகாமின் கீழ்படிதலால் அவன் மாத்திரமல்ல, அவன் வருங்கால சந்ததியும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டுள்ளதை ஆதியாகமம் 12:1‍-3 ல் பார்க்கலாம். ஆபிரகாமின் சந்ததி பூமியிலுள்ளோருக்கு ஆசீர்வாதமாக இருப்பார்கள் என்றும், இவர்களை ஆசீர்வதிப்போர் ஆசீர்வதிக்கப்படுவர், சபிப்போர் சபிக்கப்பட்டிருப்பர் என்றும் வாசிக்கின்றோம். நாடோடிகளாயிருந்த ஆபிரகாமின் சந்ததியாரை அவரை சுமக்கும் கருவிகளாக இறைவன் வைத்திருந்தார் என்பது தான் உண்மை. அவர்களோடு சம்பந்தங்கலக்கும் யாவரும் யேகோவாவை அவர்கள் வாழ்விலிருந்து வீசும் நறுமணத்தின் மூலம் அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பது அவரது திட்டம். இந்த சூழலில் தான் தீனாள் சீகேமிலிருக்கும் "பெண்களைப்” பார்க்கச் சென்றாள். அந்தப் பட்டணத்திலிருந்த சீகேம் என்னும் இளைஞன் அவளைத் தீட்டுப்படுத்தினான். தீனாள் இதனை சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை; அவள் யார் உதவியுமின்றித் தன்னைத் தான் காத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்து இருக்கலாம். ஆனால் அது அவளால் முடியாமல் போனது!

தீர்மானங்களும், போராட்டங்களும்
நாமும் பல வேளைகளில் இப்பாவம் நிறைந்த உலகில் நம்மை நாமே காத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்துத் தவறிப்போனது தான் மிச்சம்! வாழ்வில் தவறுதலாக நாம் எடுக்கும் தீர்மானங்கள் மலை போன்ற போராட்டங்களுக்கு நேராய் நம்மைக் கொண்டுபோய்விடுகின்றது. அவிசுவாசியான ஒருவரோடோ, பலரோடோ சம்பந்தம் வைப்பது பற்றி வேதம் இவ்விதம் கூறுகின்றது: "அந்நிய நுகத்திலே அவிசுவாசிகளுடன் பிணைக்கப்படாதிருப்பீர்களாக; நீதிக்கும் அநீதிக்கும் சம்பந்தமேது? ஒளிக்கும் இருளுக்கும் ஐக்கியமேது? கிறிஸ்துவுக்கும் பேலியாளுக்கும் இசைவேது? விசுவாசியுடனே விசுவாசிக்குப் பங்கேது? தேவனுடைய ஆலயத்துக்கும் விக்கிரகங்களுக்கும் சம்பந்தமேது?" (2 கொரிந்தியர் 6:14-15) இந்நிலையில் நாம் சரியாகத் தெரிவுசெய்வதுக் குறித்து கர்த்தர் சொல்வது என்ன? “நான் உனக்குப் போதித்து, நீ நடக்கவேண்டிய வழியை உனக்குக் காட்டுவேன்; உன்மேல் என்
கண்ணை வைத்து, உனக்கு ஆலோசனை சொல்லுவேன்.” (சங்கீதம் 32:8). வேதமே நமக்கு வெளிச்சம்.

தீனாளைத் தீட்டுப்படுத்தினபின் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதாக அந்த வாலிபன் கூறினான். பாவம் தீனாள்! 23 ம் வசனத்தை நோக்குங்கால், அவன் தீனாளுடைய தகப்பன் வீட்டு ஆடுமாடுகள், ஆஸ்திகள், மிருகஜீவன்கள் எல்லாம் அவனையும் அவன் தகப்பன் வீட்டையும் சேரும் என்ற‌ ஒரு உள் நோக்கத்தோடு அதை சொல்லுகின்றான் என்று அறிந்துகொள்ளுகிறோம். தீனாளுடைய சகோதரர்கள் தங்கள் தங்கை சீகேமால் அவமானப்பட்டதைக் கண்டு கொதித்தெழும்புகின்றனர். பழிவாங்கும் எண்ணத்தோடு அவர்களும் ஒரு திட்டத்தை மறைவாகத் தீட்டுகின்றனர்!சீகேமின் திருமண ஒப்பந்தம் சம்ம‌திக்கப்பட வேண்டுமானால், அப்பட்டணத்தின் ஆண்கள் அனைவரும் விருத்தசேதனம் செய்துகொள்ள‌ வேண்டும் என்று ஒரு நிர்ப்பந்தம் வைக்கின்றனர். அதை அம்மனிதர் செய்து வேதனையில் இருக்கும்போது தீனாளின் சகோதரர் தாங்கள் திட்டமிட்டபடி சீகேம் உட்பட, அனைத்து ஆண்களையும் கொன்றுவிடுகின்றனர். பெண்ணுக்குத் தீங்கு இழைத்த ஒருவன் நிமித்தம் ஒரு பெருங்கூட்ட ஆண்களின் உயிர் பறிபோகின்றது.

நடத்தைகளும், அணுகுமுறைகளும்
பெண்களுக்கு ஆண்கள் இழைக்கும் தீங்குக்கும், கொடுமையான நடத்தைக்ளுக்குப்பின் ஒருவருக்கிருக்கும் பொல்லாத எண்ணங்களுக்கும் வேதம் எதிர்த்து குரல் கொடுக்கின்றது. வேதம் சொல்லுகின்றது: "முந்தின நடக்கைக்குரிய மோசம்போக்கும் இச்சைகளாலே கெட்டுப்போகிற பழைய மனுஷனை நீங்கள் களைந்துபோட்டு, உங்கள் உள்ளத்திலே புதிதான ஆவியுள்ளவர்களாகி, மெய்யான நீதியிலும் பரிசுத்தத்திலும் தேவனுடைய சாயலாகச் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள். (எபேசியர் 4:22௨24). எனவே மனித அணுகுமுறைகளில் மாற்றம் தேவைப்படுகின்றது. நாம் கொடூரமாக நடக்க நிர்பந்தம் ஏற்படுகின்ற சூழல்களில் நம்மைத் தடுத்து ஆட்கொண்டு, நீதி நியாயத்தை நிலைநிறுத்துகிறவர் கிறிஸ்து. நம்மை பாவம் செய்யாமல் தடுத்துக் காப்பாற்றுகிறவர் அவரே.

நறுமணமும், துர்நாற்றமும்
தீனாள் தன் பின் நாட்களை இச்சையாலும் வன்மையாலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணாக கழிக்க வேண்டியிருந்தது. அவள் தகப்பனாகிய யாக்கோபும், "இந்தத் தேசத்தில் குடியிருக்கிற கானானியரிடத்திலும் பெரிசியரிடத்திலும் என் வாசனையை நீங்கள் கெடுத்ததினாலே என்னைக் கலங்கப்பண்ணினீர்கள்" என்று தன் குடும்பத்தின் மேல் வந்த அவமானத்திற்காக வருந்துகின்றான். மற்றவர்களுக்கு நறுமணத்தை வீச‌வேண்டிய இக்குடும்பம் துர்நாற்றத்தை வீசியது.

நறுமணம் வீசும் வாழ்வைக் குறித்த கருத்துக்களைக் கீழ்காணும் வசனங்களில் தெரிந்துகொள்ளலாம்: "கிறிஸ்து நமக்காகத் தம்மைத் தேவனுக்குச் சுகந்த வாசனையான காணிக்கையாகவும் பலியாகவும் ஒப்புக்கொடுத்து நம்மில் அன்புகூர்ந்ததுபோல, நீங்களும் அன்பிலே நடந்துகொள்ளுங்கள்." (எபேசியர் 5:2) "கிறிஸ்துவுக்குள் எப்பொழுதும் எங்களை வெற்றிசிறக்கப்பண்ணி, எல்லா இடங்களிலேயும் எங்களைக்கொண்டு அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை வெளிப்படுத்துகிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம். இரட்சிக்கப்படுகிறவர்களுக்குள்ளேயும், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்குள்ளேயும், நாங்கள் தேவனுக்குக் கிறிஸ்துவின் நற்கந்தமாயிருக்கிறோம்." (2 கொரி. 2:14 15).

இன்றைய வாலிபருக்கு இக்கதை ஒரு எச்சரிப்பின் சத்தமாக இருக்கின்றது. கர்த்தருடைய வேதத்தின்படி நடக்கிற உத்தம மார்க்கத்தார் பாக்கியவான்கள் (சங்கீதம் 119:1). வாலிபர் தங்கள் வழியை எதினால் சுத்தம்பண்ணுவார்கள்? வேத‌ வசனத்தின்படி தங்களைக் காத்துக்கொள்ளுகிறதினால்தானே (வ.9). கிறிஸ்தவப் பெற்றோரும், சமுதாயமும் அன்பையும், கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அறிவாகிய வாசனையையும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும், இளைய சமுதாயத்தினருக்கும் அளிக்கவேண்டும். "எங்கள் குமாரர் இளமையில் ஓங்கிவளருகிற விருட்சக்கன்றுகளைப்போலவும், எங்கள் குமாரத்திகள் சித்திரந்தீர்ந்த அரமனை மூலைக்கற்களைப்போலவும் இருக்கவேண்டும்" (சங் 144:12) என்பது நம் பிரார்த்தனையாக இருக்கட்டும்.

அன்பற்றத் திருமண உறவுகள்

'நான் உன்னைத் திருமணம் செய்திருக்கக் கூடாது!' என்று கணவர், மனைவியர் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கூறுவதுண்டு. சிலர் இன்னும் கடினமாக, 'உன்னைத் திருமணம் செய்ததற்குப் பதிலாக நான் இன்னாரைத் திருமணம் செய்திருக்கலாம்' என்று கூறுவதுண்டு. 'இது என் வாழ்வில் நடந்திருக்கவேக் கூடாது' என்னும் கூற்றை நம்மில் அநேகர் கூறியிருக்கக்கூடும். இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள் திருமண வாழ்வை நரகமாக்குகின்றது.  அன்பற்ற உறவுகளிலே நாம் என்ன செய்யக்கூடும்?

தான் விரும்பாத, அழகற்ற லேயாளை யாக்கோபு திருமணம் செய்யும் சூழல் ஏற்பட்டது. பாவம் லேயாள்! விரும்பப்படாத மனைவியாகவே அவள் வாழ்ந்தாள். பகைக்கப்படத்தக்கவளாயிருந்தும், "புருஷனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்ட ஸ்திரீயினிமித்தம், பூமி சஞ்சலப்படுகிறது" என்று நீதிமொழிகள் 30:23 சொல்லுகின்றது. யாக்கோபுக்கும் லேயாளுக்கும் இருந்த பந்தம், தான் முதன் முதலில் விரும்பிய அழகான ராகேலை திருமணம் முடித்தபிறகு இன்னும் மோசமடைந்தது. பதினான்கு வருடங்கள் ராகேலுக்காக அவன் உழைத்ததிலிருந்து இதை உணர்ந்து கொள்ளலாம். எவ்வாறாகத் தான் லேயாள் இந்த அன்பற்ற உறவை சமாளித்தாள்? அன்பற்ற உறவாயிருந்தாலும் பிள்ளைகளை அதிகமாக பெற்றுத் தள்ளிய லேயாளால் கணவனின் அன்பை பெற முடிந்ததா? ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அவள் வைத்த பெயர்கள் மூலம் நாம் லேயாளிடமிருந்து சில காரியங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுகிறோம்.

முதல் மூன்று குழந்தைகளுக்கு பெயரிடும் போது அவளுடைய கணவன் அவளிடம் அன்பு கூற வேண்டும், சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்றெல்லாம் பொருள்படும்படி பெயரிட்டாள் (ஆதியாகமம் 29:32-34). ஒரு திருப்பு முனையை அவளுடைய நான்காம் பிரசவத்தின் நேரத்தில் காண்கின்றோம். அப்பொழுதிலிருந்து ஆக்கப்பூர்வமான வார்த்தைகளைப் பேசத் துவங்கினாள். நான்காம் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் போது, "இப்பொழுது கர்த்தரைத் துதிப்பேன்" என்று சொல்லி யூதா என்று பெயரிட்டாள் (ஆதியாகமம் 29:35). கணவனுடைய அன்பை பெறுவதில் தோல்வியடைந்த சமயத்தில் அவள் ஆண்டவரைத் துதித்தது தான் அந்த சிறப்பான மனமாற்றம் ஆகும்.

இன்னும் ஒரு குழந்தையும் பெறாத ராகேலின் மன உளைச்சலையும் நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க‌ வேண்டும். ஆனால் அவளிடமிருந்து ஒரு அழிவுப்பூர்வமான வார்த்தை வருகின்றது: "எனக்குப் பிள்ளை கொடும், இல்லாவிட்டால் நான் சாகிறேன்" (30:1). அந்த நாட்களின் கலாச்சாரத்தைப் பின்பற்றின ராகேல் தன் வேலைக்காரியை யாக்கோபுக்குக் கொடுத்து அதன் மூலம் பெற்ற குழந்தைக்கு, "நான் மகா போராட்டமாய் என் சகோதரியோடே போராடி மேற்கொண்டேன்" என்ற பொருளில் பெயரிடுகின்றாள் (30:8). லேயாளும் அதே முறையைப் பின்பற்றி, "நான் பாக்கியவதி, ஸ்திரீகள் என்னைப் பாக்கியவதி என்பார்கள்" என்று பொருள்படும் பெயரை இடுகின்றாள் (30:13). " மரணமும் ஜீவனும் நாவின் அதிகாரத்திலிருக்கும்" என்று நீதிமொழிகள் 18:21 கூறுகின்றது.  நம்முடைய‌ அன்பற்ற நிலைமைகளில் ஆண்டவரை நம்பி ஆக்கப்பூர்வம்மான வார்த்தைகளைப் பேசக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். 

எனவே லேயாள், அடுத்த குழந்தைப் பிறந்த போது, "இப்பொழுது அவர் என்னுடனே வாசம்பண்ணுவார்" (கனம் பண்ணுவார் என்று ஒரு மொழிபெயர்ப்பு கூறுகின்றது) என்று கூறுகின்றாள் (30:20). கணவனிடமிருந்து அவளுடைய எதிர்பார்ப்பு மாறி விட்டது. அன்பு திருமண வாழ்விற்கு முக்கியம் என்றாலும் நடைமுறையில் தேவைப்படுவது கனமும் மரியாதையும் அன்றோ?

ராகேலுக்கு அவள் எதற்கு அதிகம் ஆசைப்பட்டாளோ அதுவே அவள் உயிர் கொல்லியாக மாறிவிட்டது. "துக்கத்துடனே மகனைப் பெற்றென்" என்று பொருளுள்ள பென்யமீனைப் பெற்று விட்டு அப்பிரசவத்தில் மரித்து விடுகின்றாள் (35:18). அவளுக்கு அழகிருந்தது, கணவனின் அதிகமான அன்பு இருந்தது. ஆனால் குழந்தை பெறுவதில் பிரச்சனை இருந்தது.

விவிலியத்தின் நாட்களில் இறந்த பிறகு ஒருவரை அடக்கம் பண்ணும் இடம் அவருக்கு கனத்தை கொடுக்கக்கூடியதாக இருந்தது. ராகேலை பிரயாணத்தில் வழியிலேயே அடக்கம் பண்ணும் சூழல் ஏற்பட்டது. ஆனால் லேயாள் அவள் கணவனான யாக்கோபோடே குடும்பக் கல்லறையில் அடக்கம் பண்ணப்பட்டாள். மட்டுமல்ல, நித்தியத்திலே லேயாளுக்கு  தன் மகனான லேவியின் மூலமாக அவள் இஸ்ரவேலின் பெருமை வாய்ந்த ஆசாரிய வம்சத்தாரின் தாயானதும், தன் மகனான யூதாவின் மூலமாக தாவீது வழி வந்த ராஜாக்களுக்கும் அவ்வழியே வந்த இயேசு ரட்சகரின் தாயானதும் தெரிய வந்திருக்கும். அன்பற்ற திருமண உறவில் எது நடக்கும், எது நடக்காது என்பதைக் கற்றறிந்த லேயாளுக்கு நித்தியத்தில் மிகுதியான பலன் கிடைத்தது.

தங்களுக்கு உள்ளதில் நிறைவாய் இருந்திருப்பது இருவருக்கும் சரியாய் இருந்திருக்கும்.  லேயாளுக்கு அழகும், அன்பும் கிடைக்கும் பாக்கியமில்லை. ஆனால் அவளுக்கு குழந்தைகள் பிறந்தன. கர்த்தர் மேல் அவள் பார்வை திரும்பியதிலிருந்து உண்மையான் அன்பு எது, உலக அன்பு எது என்பதை புரிந்துகொண்டு வாழ்வில் நிறைவாய் இருக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். ராகேலுக்கு அழகு இருந்தது, கணவனின் அன்பு இருந்தது. ஆனால் வார்தையிலும், வாழ்விலும் நிறைவில்லை. பவுல் சொன்னது போல, "நான் எந்த நிலைமையிலிருந்தாலும் மனரம்மியமாயிருக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்" என்று அன்பற்ற உலக உறவுகளில் ஆண்டவரின் அன்பில் திழைத்து நிறைவாய் இருக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

மனிதர்களாகிய நமக்கு அன்பற்ற உறவுகளின் நிமித்தம் உணர்வுகளில் அதிகமான பாதிப்புகள் இருக்கக் கூடும். யார் நமக்கு நம் உணர்வுகளிலிலும், சிந்தைகளிலும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வரக்கூடும்? பவுல் இந்த இரகசியத்தை நமக்குக் கற்றுக் கொடுக்கின்றார். "என்னைப் பெலப்படுத்துகிற கிறிஸ்துவினாலே எல்லாவற்றையுஞ்செய்ய எனக்குப் பெலனுண்டு." (பிலிப்பியர் 4: 12-13) எனவே லேயாளைப் போல கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பாருங்கள். அன்பற்ற உறவுகளிலே அவரே நம்மை வாழ்வில் நிறைவோடும், மகிழ்ச்சியோடும் வாழச்செய்வார்.

ஒரு பெண்ணின் வாழ்வில் - விடியல் தந்த வெளிச்சம் ‍

சிலுவையின் கீழ் நின்று கொண்டிருந்த மரியாள் அடைந்த‌ வேதனையை வேறு எவரும் அடைந்திருக்கமாட்டார்கள். கண்ணெதிரில் அவள் மகனாகப் பெற்றெடுத்த இயேசு வேதனையில் துடிக்கின்றார். பழைய ஏற்பாட்டு சரித்திரத்தில் ஆகாரும் இதே சூழலில் தன் மகன் இஸ்மவேல் தன் கண் எதிரில் சாவதைக் கண்டுத் துடித்தாள். அவள் கண்ணீரைக் கண்ட தேவன் அவர்கள் இருவருக்கும் தேவையான தண்ணீரைத் தந்தருளினார். ஆனால் மரியாளின் சூழலிலோ அவள் அழுதும் இறைவன் மௌனமாக இருக்கிறார். இயேசு வேதனையின் உச்சக்கட்டத்தில், "என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?" என்றுக் கதறிய போது பதில் எதும் இல்லை. தன் மகவாகிய இயேசு இவ்விதமாக சிலுவையில் மரிக்க வேண்டும் என்பது இறைத் திட்டம் என்பதை புரிந்துகொள்ளுவதற்கு அவளுக்கு கடினமாக இருந்திருக்கும். சேவகன் இயேசுவின் விலாவில் ஈட்டியால் குத்தினபோது அது மரியாளின் இருதயத்தில் குத்தினது போலிருந்திருக்கும்." உன் ஆத்துமாவையும் ஒரு பட்டயம் உருவிப்போகும்" என்ற தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் நிறைவேறுதல் இது தானோ? மரியாள் சிந்திக்கலானாள்.

தாயின் நினைவுப் பெட்டகம் விலையேறப்பெற்றது. இயேசு கிறிஸ்துவின் சிறு பிள்ளைப் பிராயத்தைக் குறித்து அதிகம் எழுதியிருக்கும் லூக்கா அந்த தகவல்களை அவர் தாயாகிய மரியாளிடம் பெற்றார் என்று பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. இப்பொழுது சிலுவையின் அடிவாரத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும் மரியாளின் சிந்தனைச் சிதறலில் பிள்ளை இயேசுவை அவளும் யோசேப்புமாகத் தேடியதும், ஆலயத்தில் மதத் தலைவர்களோடு அவர் சம்பாஷிப்பதைக் கண்டு பெற்ற இன்பமும் அவள் நினைவில் வந்திருக்கும். ஆனால் இப்பொழுதோ தன் குழந்தையின் உயிர் அணு அணுவாக அவரைப் விட்டுப்போகின்றதே தவிர, அவரைத் திரும்ப பெற முடியாது என்றே நினைத்திருப்பாள். மழலை இயேசுவின் புன்முறுவல்கள், குறும்புத்தனங்கள், மற்றும் வளர்ந்த நாட்களில் பெற்றோருக்கு அடங்கி இருந்ததும் நினைவில் வருகின்றது.  ஆனால் இன்றோ அக்கீழ்படிதலுள்ள பிள்ளை உதவியற்ற சூழலில் பரம பிதாவிற்கு மாத்திரம் கீழ்படிந்திருப்பது புரியாத புதிராக மரியாளுக்கு இருந்திருக்கும். தான் சொன்னதன் பின்னர் தண்ணீரை திராட்சரசமாக மாற்றின தன் பிள்ளை இப்பொழுதோ கொடிய குருசில் நாவறண்டு, "தாகமாயிருகிறேன்" என்று சொல்லுகின்றார்.

இந்த நேரத்தில் தன் தாயின் கண்ணீரை இயேசு காண்கின்றார். அவர் கரங்களில் ஆணிகள் அடிக்கப்பட்டிருந்ததால் அவரால் தாயை அணைக்க இயலாது. கண்ணீரைத் துடைக்க முடியாது. மெல்ல முனகுகின்றார்: “ஸ்திரீயே, அதோ, உன் மகன்”. அவர் மனதுருக்கமுள்ள கண்கள் யோவான் பக்கம் திரும்புகின்றது: "அதோ, உன் தாய்" என்றார். இயேசுவின் சகோதரர் இன்னும் அவருடைய சீடராகாததால், யோவானத் தன் சகோதரன் ஸ்தானத்தில் தெரிவு செய்கின்றார். மரண வேதனையின் மத்தியிலும் இயேசுவின் அன்பும் பரிவும் கண்டு மரியாளின் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்திருக்கும்.

தானும் தன் மற்றப் பிள்ளைகளுமாக ஒரு முறை இயேசுவை சந்திக்கச் சென்ற சமயம், அதிகமான ஜனக் கூட்டத்தினிமித்தம் அவளால் மகனிடம் செல்ல முடியவில்லை. பாவம்! அவள் எப்பொழுதும் தன் மகனை தூரத்திலிருந்து அழகு பார்க்கும் சூழல் தானிருந்தது. ஊழியத்தினிமித்தம் பிள்ளைகளைத் தொலைவிலிருக்கும் விடுதிகளில் விட்டிருக்கும் பெற்றோர், வேலை, திருமணம் போன்ற காரணங்களால் தங்கள் கூட்டை விட்டுப் பறந்து சென்றப் பிள்ளைகளை தூரத்திலிருந்து அழகு பார்க்கும் பெற்றோர், அருமையான பிள்ளைகளை இழக்கக் கொடுத்தப் பெற்றோர்,‍ எதிர்த்து பேசி  விரோதிகளாகப் பிள்ளைகளால் தள்ளி வைக்கப்படும் பெற்றோர்  போன்ற ஒவ்வொருவரின் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் தேவன் இவர்!

அவரைக் காண ஆவலாயிருந்த தாய் மரியாளிடம் இயேசு சொன்னது என்ன? "என் தாயார் யார்? என் சகோதரர் யார்?” என்று சொல்லி, தம்முடைய கையைத் தமது சீஷர்களுக்கு நேரே நீட்டி: இதோ, என் தாயும் என் சகோதரரும் இவர்களே!  பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவனே எனக்குச் சகோதரனும் சகோதரியும் தாயுமாய் இருக்கிறான்!" (மத்தேயு 12:48-50) அவ்வார்த்தைகள் மரியாளுக்கு கேட்கக் கஷ்டமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவை “குடும்பம்” என்னும் வார்த்தைக்கான அகன்ற அர்த்தத்தை சிந்திக்க அவளைத் தூண்டியிருக்கும். இயேசுவின் அகராதியில் குடும்பம் சரீர வரையரையைத் தாண்டிய ஒன்றாகவேக் காணப்படுகின்றது. மரியாளுக்கு மேலும் சில வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்திருக்கும். புலம்பி அழுகிற ஸ்திரீகள் (மரியாள் உட்பட!) அனைவரையும் நோக்கி இயேசு சொன்னது: "எருசலேமின் குமாரத்திகளே, நீங்கள் எனக்காக அழாமல், உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள்." (லூக்கா 23:28)

மரியாளுக்கு நன்றாகப் புரிந்துவிட்டது. அவள் தனக்காகவும் தன் மற்றப் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுதாள். இயேசுவின் உயிர்த்தெழுந்த நாள் அவளுக்கு விடையளித்தது. தன் பாலகனான, ஆனால் இப்பொழுது, மரணத்தை வென்றத் தன் ஆண்டவராகிய இயேசுவை மீண்டும் பார்ப்பது அவளுக்கு எத்தனை ஆனந்தத்தை உண்டாக்கியிருக்கும்! அவளும், இயேசுவின் மற்ற சகோதரரும் தங்கள் இரட்சகராக பரிபூரணமாக‌ அவரை ஏற்றுக்கொண்ட பின் திருச்சபைத் தொண்டராக, தலைவர்களாக மாறினர்.

மரியாளைப் போன்றே நம் வாழ்விலும் பட்டயங்கள் ஊடுருவியிருக்கலாம். ஆனால் சிலுவையும், பட்டயமும் முடிவல்ல! உயிர்த்தெழுந்த இயேசுவை ஆண்டவராக ஏற்றிருப்போருக்கு வெற்றி நிச்சயம். அல்லேலூயா!

The Woman Who Shaped D L Moody

How many of us know about Emma Moody, wife of Dwight L Moody, the Billy Graham of the nineteenth century? D L Moody was the one who founded what is today known as the Moody Bible Institute.

Can a marriage succeed between people who are so different like the Moodys? Paul, their son said, “No two people were ever more in contrast. He was impulsive, outspoken, dominant, and informal and with little education at the time they met. She was intensely conventional and conservative, far better educated, fond of reading, with a discriminating taste, and self-effacing to the last degree.” It was a behind-the-scenes place that she enjoyed, out of the limelight. She refused to appear on the platform during her husband’s evangelistic campaigns and she faced criticism for it. But D L once said, “When I have an especially hard case, I turn him over to my wife. She can bring a man to a decision for Christ.” One of Moody’s most famous converts, E. P. Brown, a magazine editor and a notorious infidel, was led to Jesus Christ by a “shy and reserved” Emma Moody.

Emma had a way of tackling difficult problems. In fact, DL was sometimes unaware of all she was doing. She was practical and orderly. She made her husband eat regularly. She shunned the limelight although her gifts as a teacher were recognized. In Moody’s Sunday school she taught a class of about forty middle aged men! Moody was always doing the unexpected, acting on impulses, bringing home unusual visitors. Moody said once, “I have never ceased to wonder at two things – the use God has made of me despite my many handicaps, and the miracle of having won the love of a woman who is so completely my superior with such a different temperament and background.”

Some of Moody’s tough edges were smoothed under Emma’s gentle sandpapering. At times he was even learning to be courteous. His quick temper was usually kept under control, although occasionally he had to apologize for it in a public meeting. About her husband, Emma wrote, “I liked the combination of playfulness and seriousness in Mr Moody. He is so simple, unaffected and lovable, plays so heartily with the children, and makes fun with those who can receive it. He is brim-full of humour.” She even wrote to her mother-in-law, “Your son is a gem of a husband.”

As for Emma, Jack Mackinnon wrote, “One day was enough to show what a source of strength and comfort she was to her husband. Her independence of thought, her calmness, meeting so quietly his impulsiveness, her humility…She was so patient, quiet, bright, humble; one rarely meets just so many qualities in one woman.” Emma managed the house and, in her own quiet way, the entire family. She took responsibility for the spiritual teaching of their children, catechising them, memorising Scripture with them. Unlike DL, who didn’t read more than he had to, Emma enjoyed reading. As her children were growing up, she studied Latin grammar with them.

The one thing that angered Emma was people who took advantage of her husband. A son recalls, “Disloyalty to him was the unpardonable sin in her eyes, unforgivable, unforgettable and above all unmentionable. Here she was implacable.” DL and Emma often took buggy rides together into the woods and hills surrounding their home, and as their son put it, “going where fancy lead them, having as it were a renewed honeymoon.” Often during lengthy stays of several months to conduct evangelistic missions, usually Emma and the children travelled with him. When DL heard of his son Will accepting the Lord he said, “I do not think you will ever know until you have a son of your own how much good it did me to hear this!” However their younger son, Paul, gave his mother credit for the success of the home: “If our home seemed so ideal, the secret was my mother.”

Emma also deserves some credit for the founding of the Moody Bible Institute in Chicago. Conflict developed between the board of directors and prospective staff members during the initial years. Moody felt frustrated by the continual bickering. He abruptly tendered his resignation as President, a move which would have doomed the entire project. When Emma heard about it, she wrote a nineteen-page letter to the people involved with the Bible Institute, and then got DL to send a wire, withdrawing his resignation.

When DL died in 1899, the spark in Emma’s life was gone. She began to fail physically. When neuritis plagued her right hand, she learnt to write with her left hand during the last two years of her life. It was rather typical of the way that Emma Moody handled obstacles. Willy Moody once wrote, “Moody found in his wife what he termed his balance wheel. With advice, sympathy and faith, this girl laboured with him, and by her judgement, tact and sacrifice, she contributed to his every effort.” She helped shape a man who changed the lives of millions.

I am motivated by the life of Emma. How can a woman trade her role of being a wife and a mother for anything/anyone else? A good woman would be passionate in these prime areas of hers. At the same time she deserves acknowledgement and appreciation from the 'man' in his life. D L Moody did that. No wonder this couple became famous and fabulous!



(I have copied lines from William J. Petersen’s “Martin Luther Had a Wife” for this article.)

Mother of Many

Happy Mother's Day! Have we ever thought of being a Mother of Nations? In India we know a missionary named Amy Carmichael who was called as “amma” by the kids she had rescued from temple prostitution. Teresa of Calcutta is widely acclaimed as mother even after her death. Just recently I was in the United States on a six-week duration with one, Ms Kasthuri Devaraj, who is the Correspondent of the Opportunity School in Vepery, Chennai, for raising funds for the school for the mentally challenged children. Aged eighty, she remains a single and is a mother of hundreds of special kids. These mothers did not have a biological child of their own. But they are mothers with a difference.

Bible also speaks about such special mothers. The first woman created by God was called prophetically by her husband, Adam as Eve. Eve means the mother of all the living (Genesis 3:20). Sarah and Abraham were longing for ‘one’ child. But God made them as the father and mother of nations. God changed the name of Abram as Abraham saying that, he had made him a father of many nations (Genesis 17:5) About Sarah also God said that he would bless her and she would be the mother of nations! (Genesis 17:16)

Hannah, a barren woman prayed for a child. But her prayer was with a difference. He dedicated that child for God’s service. God honoured her commitment that her child, Samuel became a mighty prophet who brought a revival in the nation of Israel. One mother-One prayer-One Nation was blessed. History has seen so many Hannahs and Samuels till date! We do not have a mention of the biological children of Lappidoth and Deborah. But the Bible tells that Deborah was a mother to her nation, Israel (Judges 5:7). She truly was a mother to the nation, bringing in order and peace in a difficult era in the history of Israel.

Jesus gave this radical definition of a father and mother, which made his mom, Mary and his siblings spell bound. Pointing to his disciples he said they are his family and continued saying that whoever does the will of the Father in Heaven are Jesus’ father and mother and brother and sister (Matthew 12:46-50). Jesus definition of a family is beyond biology and blood. Mary and his brothers no sooner became Jesus’ disciples. Mary was one among the 120 disciples in the upper room. James and Jude his siblings became his disciples too. Their epistles are a blessing to us till day. The earthly family of Jesus became a blessing to others only after becoming his disciples, not through their biological affiliations to Jesus!

It is the will of God for us to think beyond our blood and biological and geographical boundaries!We need to revere the profession of teachers in our society. We can even adopt kids who do not have parents and adopt them as our own! We can also reach out our helping hands to missionaries’ kids, tribal children studying in various hostels, help meet the need of needy schools in India and other nations. I challenge you to think beyond your boundaries and fulfil the will of God in the whole wide world! Let us become his disciples and bless the world around us!!

A Blessed Mother's Day to You!

The Story of a Sinner

Apostle John records the story of a bad Samaritan who became a good Samaritan. John chapter four begins with a valuable truth where we find Jesus giving priority to personal evangelism than to big baptism events (read vs. 1-3). This story therefore reveals to us the evangelistic heartbeat of Jesus. The following one-line sub-titles make us think on evangelistic strategies relevant to missions today.

“Give me a drink!”

John 4 depicts the story of an unnamed bad Samaritan who was a woman living in the margins, to whom Jesus shared the good news. Jewish men of her days praised God every day for not being born as a woman! As a Samaritan, she was also a victim of her ancestral past. Jews had got mixed up with idolatrous gentiles in her previous generations.  And as a divorced woman she would have been a suspect. And as a woman divorced five times she became an outcaste among outcastes, because she came to the well at odd noon hour. She was then living with a man who was not her husband. So unquestionably, the weight of guilt rested heavily upon her. A Woman, a Samaritan, a Sinner – which Jewish male would like to associate with her? Jesus did. Jesus’ evangelistic zeal is seen evident in this story where he clearly crossed boundaries and biases of gender, race and status to share with her the good news. He gave a pleasant surprise to the so called polluted Samaritan woman, when he said to her, “Give me a drink.” What a great unbiased start before sharing the good news!

We see a thirsty Jesus here in this story just as we see him in his dying moments in the cross. In both these occasions he was truly physically thirsty. In both cases we see his thirst for souls too. His food, he says in the Samaritan woman’s story was to do the will of God who sent him and to finish his work (v.34). Interestingly here in this story and at the cross, he uses these words about “finishing” his work. Biases and prejudices should not prevent us to finish our work in this world.

“I who speak to you am He!”

Another surprise is expressed in this chapter when the disciples of Jesus saw their guru speaking to a woman in public (v.27). We see here that gender is not incidental to the story but central to it. Hypocrites like the Pharisees would not speak to a woman in public, but would cause her to sin in private! In fact there were a group of Pharisees called the “bleeding Pharisees.” They closed their eyes every time they met a woman in the street, bouncing off walls and whatever else might be in their path. In chapter three of John, the strategy of Jesus’ personal evangelism was quite different with a man like Nicodemus. He willingly spent a night conversing with Nicodemus. I admire the wise strategy of Jesus with respect to gender in these two evangelistic outreaches among the many others. If it was someone to whom Jesus proclaimed himself directly as Messiah, it was only to the Samaritan woman! When she revealed her anxiety to see the Messiah, not knowing who he was, Jesus said to her “I who speak to you am He!”(vs. 25-26)

“Come and See”

Meanwhile, the Samaritan woman realises that Jesus is not merely a prophet who told her about her past, but a Messiah who would save her from her sinful past and give her eternal life. An outcaste, a hopeless woman now gets her self-esteem and realises her worth in eternal perspective. She kept her water jar, went back to the town and said to the people whom she earlier had avoided, "Come, see a man who told me everything I ever did.” The Bible says that many of the Samaritans from that town believed in him because of the woman's testimony. And because of Jesus’ words many more became believers. The Samaritans  called him as “Saviour of the world.” (vs. 39-42). Later Jesus challenged his disciples to witness in Samaria as a continuation to this mass revival (Acts 1:8). Philip opened a mission field in Samaria (chapter 8).

Jesus, a hard-core evangelist transformed and empowered the sinner Samaritan woman as an evangelist. Even today, we are called to b evangelists following the model of Jesus. Every believer is a missionary. Every non believer is a mission field. Missionaries and Evangelists all over the world have been reaching out to non-believers. What is our role in this task of evangelisation and how do we do it? It is time to think and act.

Grace In Place Of Grace

Evening hours of 18 August 2009. Place: SAIACS library. I am hearing the song on Psalm 91 “unnathamanavarin” through my earphones, thanking the Lord for the incident that had changed my life upside down on that very same day in the year 1992. It was another happy day because that was the day my D. Min thesis had been approved by the academic committee after a rigorous scrutiny. Circumstances in life (both good and bad) had made me do my research for five years (normally three). The joy was so real. But things turned different within hours.

At the parking lot I had kept my laptop bag. My husband Suresh was there to take me home by scooter. In my excitement I sat on the scooter, forgetting to take my laptop bag. Before we reached Hennur cross, I realised that my laptop bag was missing. I became dizzy realising the fact that my five years of hard-worked researched stuff had been  lost by then. Anyone could have taken my laptop bag and walked out of the gate. I immediately rang up to my friend Shibhi who was in hostel there asking her to check it at the gate. Praise God! My laptop was safe with the security guard at the gate. The joy of getting my laptop back and imaginations of graduating D.Min lasted for few minutes only. Something else was going to happen which we never knew!

It started to drizzle. Both of us wore our raincoats and started our journey back home happily. This time before reaching Hennur Cross we met with an accident. My husband who was driving did not see a big pothole covered with rain water. The scooter skidded and both of us were thrown out on the main highway. I got up without any scratch, but I saw Suresh bleeding profusely. While I was still in a state of shock, I saw a big, muscled gentle man walking to him, putting his arms around him and bringing him to the side of the road. He tears off his new cotton T-shirt and gives first aid to my husband. I stare at the Good Samaritan. He looked familiar to me by then. While doing my “Urban Ministry” module  at SAIACS, I had gone for a field trip to “Home of Hope” and I had seen this man there! I told him that I know him and he says, “I am Raja.” My joy knew no bounds then. “Auto Raja?” I ask. He says, “Yes.” By now he has informed his colleagues at Home of Hope. They came there with their ambulance. Bro Raja (not a medical doctor!) gives my husband tetanus and a pain-killer injection, all by himself, on the road. He and his friends lift up the scooter and put it on the ambulance. He asks us both to get into the vehicle. We reached home safe that night. We realised the grace of God in bringing the “Good Samaritan” of the city of Bengaluru onto the accident site and taking good care of us in a time of despair and need!

Satan tried his best to touch our lives on the very same day God showered his grace in 1992 in letting me live. Satan is a defeated foe. God is victor in our lives. Amen!

“Out of his fullness we have all received grace in place of grace already given.” (John 1:16)