"நான் ஆவிக்குரியத் திருச்சபைக்குச் செல்கின்றேன்!"

"நான் ஆவிக்குரியத் திருச்சபைக்குச் செல்கின்றேன்! நீங்கள் செல்வது ஆவிக்குரியத் திருச்சபை இல்லை" ‍‍என்பது கிறிஸ்தவ உலகில் நாம் அதிகம் கேட்கும் வார்த்தைகள் ஆகும். போதகர் ஒருவர் எனது உறவினர் திருமணமொன்றில் இவ்வாறுக் கூறக் கேட்டது என் மனதில் ஒரு உறுத்தலை உண்டாக்கியது: “மணமகனும், மணமகளும் ஆவிக்குரிய திருச்சபைக்கு செல்வது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.” அப்போதகர் மோதிரம் மாற்றி மாலை அணிவிக்கும் முந்தின நாள் நிகழ்வை நடத்த முன் வரவில்லை. ஆனால் அதிகம் நகைகளை அணிந்துக் கொள்ளும் கலாச்சாரமுடைய‌ அக்குடும்பங்கள் வாராவாரம் இப்போதகரின் சபைக்குச் செல்வதில் இவருக்கு ஆட்சேபணை ஒன்றும் இல்லாதது எனக்கு வியப்பை அளித்தது. ஆவிக்குரிய திருச்சபை என்ற வார்த்தைகள் என்னை ஆட்டிப்படைத்த நிலைமையில் மற்றொரு திருச்சபையில் நான் கேட்ட செய்தி எனக்கு வேண்டிய விளக்கத்தை தர ஏதுவாக இருந்தது.

வேதம் எதைக் குறித்து சொல்கின்றது? ஆவிக்குரியத் திருச்சபையா? ஆவிக்குரிய நபரா? ஆவிக்குரிய நபரைக் குறித்தே வேதம் ரோமர் 8 ல் விலாவாரியாக சொல்கின்றது. "மாம்சத்தின்படி நடக்கிறவர்கள் மாம்சத்துக்குரியவைகளைச் சிந்திக்கிறார்கள்; ஆவியின்படி நடக்கிறவர்கள் ஆவிக்குரியவைகளைச் சிந்திக்கிறார்கள்," என்று நபர்களைத் தான் வேதம் இரண்டு பிரிவாக பிரிக்கின்றது (வ. 5).

ஆவிக்குரிய நபர் யார்? 
1. ஆவிக்குரிய நபர்கள், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களாயிருந்து, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படியே நடக்கிறவர்கள். அவர்க‌ளுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை.(வ.1).

2. ஆவிக்குரிய நபர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பார்கள். “மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்கமாட்டார்கள். ஆவிக்குப்பட்டவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பார்கள்.” (வசனம் 8).

3. ஆவிக்குரிய நபர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகள். “மேலும் எவர்கள் தேவனுடைய ஆவியினாலே நடத்தப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளாயிருக்கிறார்கள்.” (வ.14)

4. ஆவிக்குரிய நபர்கள் கிறிஸ்துவின் பாடுகளுக்குப் பங்காளிகள். “நாம் பிள்ளைகளானால் சுதந்தரருமாமே; தேவனுடைய சுதந்தரரும், கிறிஸ்துவுக்கு உடன் சுதந்தரருமாமே; கிறிஸ்துவுடனேகூட நாம் மகிமைப்படும்படிக்கு அவருடனேகூடப் பாடுபட்டால் அப்படியாகும்.” (வ.17)

5. ஆவிக்குரிய நபர்களைக் கிறிஸ்துவின் அன்பினின்று எவரும், எதுவும் பிரிக்க இயலாது. “கிறிஸ்துவின் அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிப்பவன் யார்? உபத்திரவமோ, வியாகுலமோ, துன்பமோ, பசியோ, நிர்வாணமோ, நாசமோசமோ, பட்டயமோ? மரணமானாலும், ஜீவனானாலும், தேவதூதர்களானாலும், அதிகாரங்களானாலும், வல்லமைகளானாலும், நிகழ்காரியங்களானாலும், வருங்காரியங்களானாலும், உயர்வானாலும், தாழ்வானாலும், வேறெந்தச் சிருஷ்டியானாலும் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள தேவனுடைய அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிக்கமாட்டாது.” (வ. 36, 38)

மேற்கூறிய வழிகளில் ஒருவர் ஆவிக்குரியவராக வாழ‌த் திருச்சபை உதவக் கூடுமே தவிர, போதகரோ, மற்றவரோ தாங்கள் ஆவிக்குரியத் திருச்சபையை சார்ந்தவர்கள் என்று மார்தட்டிக் கொள்வது தவறானதாகும். உண்மை என்னவென்றால், வேதம் கூறும் ஆவிக்குரிய நபர்கள் /போதகர்கள் பல திருச்சபைகளில் பரவி இருக்கிறார்கள். ஆவிக்குரிய நபராய் வாழ்ந்து, ஆவிக்குரிய நபர்களைக் கண்டறிந்து, அவர்களோடு சாவகாசம் வைப்பதே கண்களால் காணக் கூடாத‌ "ஆவிக்குரியத் திருச்சபையில்" நாம் வைக்கும் ஐக்கியமாகும்!

Faith - Borrowing or Embracing?

All through history there have been two types of people, the ones who followed God and the ones who followed people of God. One classic example of this statement is seen in the lives of Abraham and Lot.

Abraham
Two things that characterized the life of Abraham were that he pitched tents and he built altars all through his sojourn on this earth. Tents are temporary places of dwelling, whereas altars in the context of Abraham literally meant the presence, providence and protection of God. The book of Genesis mentions the altars Abraham built in five occasions. We know that Abraham, a man living in the highest comforts of a highly civilized city, named Ur was called by God to be a nomad for his cause. It should have been a difficult choice to obey God that way. At Shechem which means “shoulder,” Abraham built his first altar, symbolically meaning that he left the burdens of his nomadic life on God’s shoulders (Genesis 12:7). At Bethel he built the next two. The first one was when he received the greatest of all promises, which was about a land and succeeding generations at a time when he had none of the two (12:8). Abraham built the next altar after returning from Egypt where he lied to Pharaoh for his own life. He thanks God for his faithfulness in spite of his wrong at the altar at Bethel (13:4). He built the fourth altar at Hebron after separation from Lot to whom he voluntarily gave a better choice of land (13:18). Hebron means alliance, partnership, symbolically Abraham meant preferring partnership with God than with people. The fifth one was at Moriah (chapter 22) where he unquestioningly obeyed God in sacrificing his precious son Isaac, the promised heir for whom he waited for years. Abraham’s life characterizes a closer walk with God in all of life’s circumstances.

Lot
Lot, nephew of Abraham and a co-sojourner with him had his own family, servants, cattle and properties. But we do not find a mention of him building an altar anywhere while following his uncle. But there are mentions of him pitching tents (13:12). While Abraham followed God worshipping the Lord by regularly building altars, Lot followed Abraham and probably stood at the altar his uncle built. In doing so he borrowed his uncle’s faith. We do not see Lot worshipping God directly. The result: Abraham walked by faith, Lot walked by his sight. While the former was a generous person, the latter was selfish and greedy. His highest concern for earthly life is seen in the choice of Sodom, the fertile place akin to Eden and Egypt. Abraham looked forward to heaven, a city built by God (Hebrews 11:10), while Lot looked at Sodom, the city built by people, which perished to flames. Abraham got his heir Isaac through a righteous life. Lot bore his heirs through an unexpected and unrighteous conduct with his own daughters. In not seeking God for himself, he lost his wife, daughters and his treasured property at Sodom. 

Borrowing faith from others leads to despair and ruin. We cannot borrow faith from our parents, spouses, children, pastor or any other spiritual giant. God looks for faith from every individual. He seeks a person who longs for God’s presence for himself/herself and their families. Though Lot is portrayed as a righteous man, as one who was distressed by the filthy lives of lawless men in Sodom (2 Peter 2:6-8), we need to look at the losses he encountered in his life. One good news however is that a heir of Lot, Ruth became the great grandmother of Jesus, God incarnate. This talks about a faithful God who loves us however faithless we prove to be! However we need to learn from Lot who though credited as righteous, lost precious people and things in life. Following God is to seek Him for myself, but not by borrowing anyone else’s faith. For all those who stand on their own faith, how often do we build our own altars? It is time to embrace our faith!

Note: I loved this message preached by my husband Suresh at Christalaya Koramangala and so published it here with his permission :)

நகரம், நரகம், நான்!

நகரம் என்பது நரகம் போன்றது என்று கருதுவது சரியா? நகரத்தில் வாழும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நம் நாட்டின் தலைநகரில் நடைபெற்ற பாலியல் பலாத்கார செய்தியைக் கேட்ட போது என்னுள்  ஒரு கேள்வி எழுந்தது. உடலை மறைக்கத் துணியும், உடனடி மருத்துவ உதவியும் தேவையான நிலையில் இப்பெண்  கதறிய போது ஏன் பலர் உதவாமல் ஒதுங்கிச் சென்றனர்? குளிரில் அவர்கள் உள்ளமும் உறைந்து கல்லாகிப் போய் விட்டதோ?

வேதத்திலுள்ள சட்டப் புத்தகம் சொல்லும் ஒருக் காரியம் என்னவென்றால், கிராம புறங்களில் நடைபெறும் பாலியல் குற்றங்களில் சம்பந்தப்பட்ட ஆண் மாத்திரமே தண்டிக்கப்படுவான். அதேக் குற்றம் நகரத்தில் நடைபெறும் போது ஆண், பெண் இருவருமே தண்டிக்கப்படுவர் . பட்டணத்தில் பெண் ஒருவள் கூக்குரலிடும் போது யாராவது வந்து உதவும் வாய்ப்பு உள்ளது . இருவரும் தண்டிக்கப்படும் போது, பெண் உதவிக்காக குரல் கொடுக்கவில்லை. இருவரும் குற்றத்தில் உடந்தை என்று பொருள். (உபாகமம் 22:23- 27). ஆபத்தில் ஒருவர் கதறும் போது, மற்றவர் உதவ வேண்டும் என்று அதிகம் பேர் வசிக்கும் நகர்புறங்களில் வாழ்வோரின் பொறுப்பை இவ்வசனங்கள் உணர்த்துகின்றது அல்லவா?

சோதோம் நகரம் பாலியல் ஒழுக்கக் கேடுகளுக்காக மட்டும் அழிக்கப்படவில்லை. "இதோ, கெர்வமும், ஆகாரத் திரட்சியும், நிர்விசாரமான சாங்கோபாங்கமுமாகிய இவைகளே உன் சகோதரியான சோதோமின் அக்கிரமம்; …சிறுமையும் எளிமையுமானவனுடைய கையை அவள் பலப்படுத்தவில்லை" (எசேக்கியேல் 16: 49) என்னும் வசனம் சோதோம் மகா நகர்வாசிகளின் பாவங்களை விவரிக்கின்றன.  பத்து நீதிமான்கள் இல்லாததால் சோதோம் நகரம் அழிக்கப்பட்டது. 

சோதோமில் பத்து நீதிமான்களைத் தேடின ஆண்டவர், எருசலேம் பட்டணத்தில் ஒரே ஒரு நல்ல ஆத்துமாவை தேடுகிறதைக் காண்கின்றோம்."நியாயஞ்செய்கிற மனுஷனைக் கண்டுபிடிப்பீர்களோ என்றும், சத்தியத்தைத் தேடுகிறவன் உண்டோ என்றும், எருசலேமின் தெருக்களிலே திரிந்துபார்த்து, விசாரித்து, அதின் வீதிகளிலே தேடுங்கள்; காண்பீர்களானால் அதற்கு மன்னிப்புத் தருவேன்." (எரேமியா 5:1) ஆபிரகாம், சோதோம் பட்டண மக்களுக்காக கெஞ்சி மன்றாடியது போல அழிந்து போகும் மக்களை பாதுகாக்க கர்த்தர் தமது அநாதித் தீர்மானத்தின்படி ஆபிரகாம் போன்றோரை இன்றும் வைத்துள்ளார்.  

ஆனால் ஒரு நகரம் அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற‌ப்பட ஜெபித்தால் மட்டும் போதாது. நம்மில் பலர் நகரங்களில் வாழ்வதை விட சிற்றூர்களிலும் கிராமங்களிலும் வாழ்வதே சிறந்தது என்று எண்ணுவது போல‌வே நெகேமியாவின் காலத்திலும் மக்கள் எண்ணினர். எனவே பத்தில் ஒருவரை எருசலேம் நகரில் வாழ குலுக்கல் முறையில் தேர்வு செய்யும் சூழல் ஏற்பட்டது. எருசலேமிலே குடியிருக்க மனப்பூர்வமாய்ச் சம்மதித்தவர்களை ஜனங்கள் வாழ்த்தினார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது (நெகேமியா 11:1‍‍-2). தேவனுடைய பிள்ளைகள் நகரங்களில் வாழ வேண்டியதன் அவசியத்தை இதன் வாயிலாக நாம் அறியலாம்.

நகரங்களில் வாழத் தீர்மானிப்பது முக்கியமானது.  அங்கு நல்லவர்களாக, உதவும் கரங்களாக வாழ்வது அதை விட முக்கியமானது.

நகரங்களில் அதிகம் பேர் வாழ்வதனால் தேவன் நகரங்களை அதிகம் நேசிக்கிறார். "வலதுகைக்கும் இடதுகைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத இலட்சத்து இருபதினாயிரம்பேருக்கு அதிகமான மனுஷரும் அநேக மிருகஜீவன்களும் இருக்கிற மகா நகரமாகிய நினிவேக்காக நான் பரிதபியாமலிருப்பேனோ" என்பதே இன்று பெருநகரங்களைக் குறித்த இறைவனின் நாடித்துடிப்பு ஆகும்!

நாம் எந்த இடத்தில் வாழ வேண்டும் என்று நிர்ணயித்த தேவன் (அப்போஸ்தலர்  17:26), நகர்வாசிகள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று கற்றும் கொடுத்துள்ளார்.  பரலோகம், புதிய‌ எருசலேம். அது பரிசுத்த நகரம். அதை நாடும் ஒருவரின் பொறுப்பு என்ன? நரகத்தை நோக்கி அறியாமல் நடைபோடும் நகர மக்களுக்கும், உண்மையாகவே உதவி நாடுவோருக்கும் நாம் செய்யத் தவறியது என்ன? இனி செய்ய வேண்டியது என்ன?

இயேசு...நகரத்தைப்பார்த்து, அதற்காகக் கண்ணீர் விட்டழுதார். (லூக்கா 19:41)

"...பட்டணத்தின் சமாதானத்தைத் தேடி, அதற்காகக் கர்த்தரை விண்ணப்பம்பண்ணுங்கள்; அதற்குச் சமாதானமிருக்கையில் உங்களுக்கும் சமாதானமிருக்கும்" (எரேமியா 29:7)

புறாவா? கழுகா? ‍- அதிர்ச்சிகளை மேற்கொள்வதில் நீங்கள் எந்த ரகம்?

எதிர்பாராத வியாதி, வேலை செய்யும் இடத்தில் மாற்றங்கள், மிகவும் நேசித்த ஒருவர் மரித்தது என்பவை வாழ்க்கையில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வுகள். இவ்வதிர்ச்சிகளை ஒவ்வொருவரும் கையாளும் விதங்கள் வித்தியாசமானவை. "நீ மிருகங்களைக் கேட்டுப்பார், அவைகள் உனக்குப் போதிக்கும்; ஆகாயத்துப் பறவைகளைக் கேள், அவைகள் உனக்கு அறிவிக்கும்" (யோபு 12:7) என்னும் யோபுவின் சொல்லுக்கிணங்க வாழ்வின் கடினமான பாதைகளில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பது பற்றி, இரு பறவைகள் நமக்கு கற்றுக் கொடுக்கும் பாடங்களை இங்கு காண்போம்.

புறா ரகம் (சங்கீதம் 55)

இந்த‌ சங்கீதம் தாவீது ராஜாவின் ஒரு புலம்பல் பாடலாகும். அவனது மகனான அப்சலோம் சில வாழ்வின் திருப்பு முனைகளால் தந்தையின் பயங்கரமான விரோதியானான். அரண்மனையை விட்டு தாவீது வெறுங்காலோடு ஓடும்  அவசரமான சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.அந்நாட்களில் அவனது நெருங்கிய நண்பன் ஒருவன் தாவீதை பரிகசித்து ஏளனம் செய்ததை இந்த சஙகீதத்தில் காணலாம். "என்னை நிந்தித்தவன் சத்துரு அல்ல, அப்படியிருந்தால் சகிப்பேன்; எனக்கு விரோதமாய்ப் பெருமைபாராட்டினவன் என் பகைஞன் அல்ல, அப்படியிருந்தால் அவனுக்கு மறைந்திருப்பேன். எனக்குச் சமமான மனுஷனும், என் வழிகாட்டியும், என் தோழனுமாகிய நீயே அவன். நாம் ஒருமித்து, இன்பமான ஆலோசனைபண்ணி, கூட்டத்தோடே தேவாலயத்துக்குப் போனோம்." இது அகித்தோப்பேலாக இருக்கக் கூடும் என்று வேத வல்லுனர்கள் கூறுகின்றனர். "என் பிராணசிநேகிதனும், நான் நம்பினவனும், என் அப்பம் புசித்தவனுமாகிய மனுஷனும், என்மேல் தன் குதிகாலைத் தூக்கினான்" (சங்கீதம் 41:9) என்று அகித்தோப்பேலைக் குறித்து மற்றுமொரு இடத்தில் தாவீது கூறுகின்றான். தாவீதின் மனநிலமை மேலும் பல சத்துருக்களால் பாதிக்கப்பட்டதைக் குறித்தும் 55 வது சங்கீதத்தில் 
காணலாம்.

தான் நம்பின தன் நண்பன் அகித்தோப்பேலே தன்னைக் கொல்லும் சதியை உளவர்கள் மூலம் கேட்ட போது (2 சாமுவேல் 17), தாவீது கண் கலங்கியிருப்பான். தன் உயிருக்காக ஓடும் போது தாவீதின் உணர்ச்சியின் உச்சக்கட்டம் இப்படியாக வெளி வந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்: "ஆ, எனக்குப் புறாவைப்போல் சிறகுகள் இருந்தால், நான் பறந்துபோய் இளைப்பாறுவேன். நான் தூரத்தில் அலைந்து திரிந்து வனாந்தரத்தில் தங்கியிருப்பேன். பெருங்காற்றுக்கும் புசலுக்கும் தப்பத் தீவிரித்துக்கொள்ளுவேன்.”(வசனங்கள் 6 - 8) பிரச்சனைகள் இல்லாத இடம் இவ்வுலகில் ஒன்றில்லை என்பதை ஒரு கணம் மறந்து போகின்றான். இப்படி புறாவைப் போல சிறகடித்து தப்பி ஒளிக்க விரும்பும் அவன் சத்துருக்களை பழி வாங்கும் சொற்களால் வசை பாடுவதையும் காண்கின்றோம்.

ஆனாலும் தாவீது தன்னுடைய‌ எல்லா மன அங்கலாய்ப்பின் நடுவிலும், ஆணடவரை தேடுகிறதை பார்க்கிறோம். அதன் காரணமாக முடிவில் நல்ல வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றான்: "கர்த்தர்மேல் உன் பாரத்தை வைத்துவிடு, அவர் உன்னை ஆதரிப்பார்; நீதிமானை ஒருபோதும் தள்ளாடவொட்டார்." (வசனம் 22). நாமும் நமது மனக் குமுறலின் நடுவில் புறாவைப் போல (சிலர் தற்கொலைக்கு முயற்சிப்பது இந்த இரகமே) ஓடித் தப்பிக்க முயலாமல், ஆண்டவரை நோக்கிப் பார்த்து அவர் மேல் பாரங்களை வைக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். "வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே! நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்." என்று தானே இயேசுக் கிறிஸ்துவும் கூறுகின்றார்! கர்த்தர் தாவீதிற்கு இரங்கி அவன் மீண்டும் ராஜாவாக செய்தார். அவனது மாய்மால நண்பன் அகித்தோப்பேல் தற்கொலை செய்து கொண்டான். தகப்பனுக்கு விரோதமாய் எழும்பிய அப்சலோமும் பரிதாபமாக மரித்தான்.

கழுகு ரகம் (ஏசாயா 40)

இஸ்ரவேல் மக்கள் பல முறை எச்சரிக்கப்பட்டும், மெய்யான தேவனை விட்டு விட்டு, வேறு தெய்வங்கள் பின் சென்றததால் இறுதியில் சிறைக் கைதிகளாக அவர்கள் அந்நிய நாட்டிற்குச் செல்லும் அவல நிலைமை ஏற்பட்டது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் "என் வழி கர்த்தருக்கு மறைவாயிற்று. என் நியாயம் என் தேவனிடத்தில் எட்டாமல் போகிறது" என்று அவர்கள் தேவனிடம் முறையிடுகிறதை இங்கு காண்கின்றோம். மேலும் பிணைக் கைதிகளாக கஷ்டப்பட்ட‌ அவர்கள் சரீரத்திலும், ஆத்துமாவிலும் சோர்ந்து போனதால், அவர்களைப் பார்த்து மனமிரங்கி கர்த்தர் இவ்விதம் சொல்கின்றார்: "பூமியின் கடையாந்தரங்களைச் சிருஷ்டித்த கர்த்தராகிய அநாதி தேவன் சோர்ந்துபோவதுமில்லை, இளைப்படைவதுமில்லை; சோர்ந்துபோகிறவனுக்கு அவர் பெலன் கொடுத்து, சத்துவமில்லாதவனுக்குச் சத்துவத்தைப் பெருகப்பண்ணுகிறார். இளைஞர் இளைப்படைந்து சோர்ந்துபோவார்கள், வாலிபரும் இடறிவிழுவார்கள். கர்த்தருக்குக் காத்திருக்கிறவர்களோ புதுப்பெலன் அடைந்து, கழுகுகளைப்போலச் செட்டைகளை அடித்து எழும்புவார்கள்; அவர்கள் ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்துபோகார்கள்." (ஏசாயா 40: 28-31)

சிறையிருப்பின் காலத்தில் வாழ்ந்த‌ தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத் நேகோ இந்த வாக்குத்தத்தங்களை தங்களுக்கு சொந்தமாக்கி கொண்டவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் ஆவர். அவர்கள் சாதாரணமான உணவை உண்டாலும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் முகக் களையும், சரீர புஷ்டியும், சிறப்பான ஞான வரமும் பெற்றிருந்தனர். தேவனிடத்தில் வைத்த பக்தியின் நிமித்தம் சிங்க கெபிக்கும், அக்கினிச் சூளைக்கும் செல்ல நேரிட்டாலும் பாதிக்கப்படாதவர்களாக இருந்தார்கள். பிணைக் கைதிகளாக சென்ற‌ அதே நாட்டை ஆள்பவர்களாக மாறினார்கள். எதிரி எல்லையில் கழுகைப் போல சிறகடித்துப் பறந்தார்கள்.

தன் பழைய சிறகுகளையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக தானே பிடிங்கி எடுக்கும் ஒரு வேதனையான அனுபவத்திற்கு பின்னரே ஒரு கழுகின் பெலன் கூடுகின்றது. அது போலவே நமக்கு இன்பம் உண்டாக்கும் பாவங்களை விட்டு விடுவது வேதனையாய்த் தோன்றினாலும், அதுவே நமக்கு புது பெலனை அளிக்கும். தாவீது மற்றும் மேற்சொல்லப்பட்ட வாலிபர்கள் ‍ தங்கள் பாவ வாழ்வை அறிக்கையிட்டு (சங்கீதம் 51, தானியேல் 9) கர்த்தர் மேல் நம்பிக்கை வைத்து, அவரிடம் மன்றாடினது தான் இவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் அதிர்ச்சி சூழ்நிலைகளிலிருந்து மீள வழி செய்தது. கர்த்தரிடத்தில் மன்னிப்பு பெற்று, ஜெபித்து அவர் வேளைக்காய் காத்திருக்கும் போது கழுகுக்கு சமானமாய் நமக்கு பெலன் கிடைக்கும். (சங்கீதம் 103:1-5)

என் வாழ்வில் எதிர்பாராமல் ஏற்படுகின்ற‌ மன அதிர்ச்சியை நான் எவ்வாறு மேற்கொள்ளுகின்றேன்? புறா போல் ஓடி ஒளித்துக் கொள்ளுகின்றேனா? அல்லது கழுகைப் போல செட்டை அடித்து பறக்கின்றேனா?

How can I repay?

With my parents in 1992

Just a few hours before getting admitted in hospital for my surgery, I read this in a friend’s status message in Facebook. She has shared her friend’s story of how a hysterectomy done in her body turned complicated and became almost a life and death issue. Thankfully it did not scare me, but only made me feel how worthless I was and how much I needed God’s grace. I did not tell this to my parents who were getting ready to accompany me to hospital. My parents, both in their seventies have to be specially mentioned here because they have never been on a hospital stay so far, which itself is God’s grace. On the other hand, they both were scared and I had to encourage them and speak confidence to them often. But within me I had to hide my tears whenever my husband’s face flashed before me because I was missing him who was then in Bangladesh, miles away. With all this in the background, I was confident in the Lord however because of so much of love and prayer support I was privileged of.

With a partial anaesthesia, waist down, as the surgery process started I kept praying, first blessing all those who showed love to me in various ways including prayer. I prayed for the team around my bed who were performing the surgery. I prayed that my body would cooperate with what the doctors had to do. In an hour or so, the surgeon shook hands with me. I started smiling and talking to the lady doctor who was heading the team. My parents could hear me speaking as I was moved out of the theatre. There was happiness everywhere. We thanked the Lord. I spoke to my husband over phone, who was then trying to reschedule his ticket in the airport. He came the next morning to see me sitting in a chair - drips, catheter all removed before his arrival. One last word the doctor said before leaving the hospital on the third day was that I should be careful enough not to catch a cold or a cough in the first week. My brother who had come to take us all back home in his car stopped on the way in a medical store. He said, “Children at home have some infection. One has a cough and another has cold!” Praise God! I did not catch any infection and the kids too became alright soon. Things moved normal from then on.

Two weeks passed. I was brooding upon this one verse that said, “I will fulfil my vows to the LORD ​in the presence of all his people.” I was longing to go to church.  Sunday came. My portion in my ‘One Year Study Bible’ on the Sunday happened to be Psalm 116. I was thrilled when I reached verse 12 and then the following verses. ”How can I repay the LORD for all his goodness to me?...” I will fulfil my vows to the LORD in the presence of all his people.”

Looking back to my friend’s sharing in the Facebook, it was also a testimony of how God miraculously saved her life after almost a month’s ordeal of complications resulting out of a hysterectomy procedure. God shows his grace to people in different ways. It is not always the same. Sometimes God causes death, so says the next verse in the same Psalm 116. But with every fresh unleashing of life, every pulse of us must repay the Lord for all his goodness to us.  Praise the Lord!

How can I repay the LORD ​for all his goodness to me? (Psalm 116:12)

Wake up Call for Women to Work

Firstly I want us to keep this in mind: Because I am good, it is not that everyone else is good. Women suffer. I need to be a voice to the voiceless and the oppressed, because the Bible says: "Speak up for those who cannot speak for themselves, for the rights of all who are destitute. Speak up and judge fairly; defend the rights of the poor and needy."  (Proverbs 31:8)  Bathsheba told this to Solomon, she herself being a victim of a powerful king’s lust.

The mission statement of Jesus was this: "The Spirit of the Lord is on me, ​because he has anointed me ​to preach good news to the poor. He has sent me to proclaim freedom for the prisoners  ​and recovery of sight for the blind, to release the oppressed, to proclaim the year of the Lord's favor." (Luke 4:18-19) This should be our mission statement too.  To execute our mission statement, I want us to start thinking about this problem statement. “Most of women’s potential is underutilized. Even if utilized they go unnamed, unrecognized, undervalued, sometimes devalued and taken for granted.” Women are oppressed and suppressed. They are physically, emotionally and psychologically abused. Worse, they are sexually abused. She is an object of sex and violence. She is raped and thrown acid on. Girls are not safe from womb to tomb.  She is treated as a mere object and a liability. Boys are preferred and given the best food, school, college and other facilities compared to girls.

Women’s condition today looks like what has been depicted in Judges 17:6. In those days Israel had no king; everyone did as he saw fit. Suppose every one sets their clock according to what they find fit. Result is chaos. What happens when everyone has their own multiplication table? The principle is same in moral and spiritual standards. Jeremiah 10:23 says “It is not for men and women to direct their steps”. When we do what we find right in our own eyes, the result is confusion: spiritual and moral decay in families, churches and our nation. We are here looking into our absolute standard, that is our Bible specially from the life of Deborah mentioned in Judges 4 & 5.

Oppression from Inside

The oppression from within in Deborah’s days was this three lettered word “SIN.” After Ehud died, the Israelites once again did evil in the eyes of the LORD. So the LORD sold them into the hands of Jabin, a king of Canaan, who reigned in Hazor (Judges 4:1-2). When they chose new gods, war came to the city gates, ​and not a shield or spear was seen ​among forty thousand in Israel (Judges 5:8). Psalm 33:12 says: “Blessed is the nation whose God is the LORD, ​the people he chose for his inheritance.” So, unblessed is the nation whose Gods are idols, whose God is not the LORD. India, our idolatrous nation needs the Lord. Our first and foremost priority is to introduce our Saviour to all those who do not know Him. I would want life style evangelism to be our priority. Our households need to be models where we treat our girls and boys alike, we have all girl children and still are happy, where people can see a visible change in our husband and wife relationship because Jesus is the head of our family, where our neighbours can see us praying together and so on. I have seen people coming to followers of Jesus in such situations saying, “We need that Jesus!”

Oppression from Outside

The oppression from outside was the Canaanite army. Because of their cruel behaviour, roads were abandoned; ​travelers took to winding paths (Judges 5:6). I am reminded of  Mahatma Gandhi’s quote that India is a free country, only the day a woman can walk safe on its streets. The people cried. The oppressors had nine hundred iron chariots. But the Israelites had none! God heard and sent them a deliverer, this time a woman in the dark ages of the history of Israel, Deborah. Earlier there was a Miriam who was a leader few hundreds of years ago. She was a great worship leader and a prophetess. Now Deborah as a judge rose to the need of the darkest hours of Israel. She said, “Village life ceased in Israel until I Deborah rose.” (Judges 5:7)

Women Liberators

Before we could delve into Deborah’s leadership we need to acknowledge Lappidoth, the husband whom I call a strong personality to have released this talented woman for her job. We also need to acknowledge Barak who made a team with Deborah. Deborah motivated her. He joined. God wants men and women to work together. Praise God if you have a dad, a husband or a pastor or someone who encourages you and enjoys seeing you used by God.

 If not ask God to open a way. God will make a way, when there seems no way. He will work in ways which we would have never thought of. One thing we all can do is to raise our sons, grand sons and the men in our influence as strong men like Lappidoth.

Deborah could hear God’s words. Eve heard. Hagar heard. Can God talk to a woman? Can she talk back to him. Yes. Deborah  was a prophetess like Miriam, like Huldah, like the daughters of Philip, like the prophetesses in the Corinthian church (1 Corinthians 11:5). These women brought God’s word to the nation and churches. God has said in Joel 2:28-32, several thousand years back: "And afterward, ​I will pour out my Spirit on all people. ​Your sons and daughters will prophesy, ​your old men will dream dreams, ​your young men will see visions. Even on my servants, both men and women, ​I will pour out my Spirit in those days. It is through us daughters and women, God is going to bring transformation in our nation. The solution to oppression in this story was a woman leader!

Women can bring transformation of every kind in our society. Ever heard the story of the bad Samaritan who turned to be a good Samaritan in the Bible?  She was the reason for the mass conversion of people in her village. Do you know the unnamed Bible women who walked into every houses telling about Jesus which resulted in the planting of churches in India in the past and the present? Someone said ‘her story” never got into records. It is always “his story” There were zenana women, the missionary doctors and educationists - a great host of women in the history of our nation who are not known to any. Women writers, historians need to dig the stories of the unrecognized women of our past generation before we forget them and write about them. If Deborah’s story can motivate us today, our generational women’s stories can motivate women of the coming generations.

If you are not a “Deborah”-like public personality, here are some options: Hannah rose in a moral decay context too! As a regular visitor to the temple, she saw the evil things the sons of Eli, Hophni and Phinehas were doing. Probably she was a victim to the sexual perverse acts these young men did to the women who came to serve in the temple or may have heard about them. She knew how offering was exploited in these young men’s hands. She did not have the boldness to raise her voice against them. But she prayed quietly to the Lord. The Bible puts it like this: Hannah was praying in her heart, and her lips were moving but her voice was not heard.  This is my version of Hannah’s prayer: “If only you give me a son, I will not bring him up like Ophni and Phinehas. I will give him to serve you all through his life.”  She was not a public person like Deborah. But she gave a public figure, Samuel for a nation that needed a Saviour. During Samuels ministry, the people gave up their idol worship and served the Lord alone. A public or private person, God can use any one to bring a change in this nation. Huldah a prophetic leader rose in a time of apostasy. God’s word came through Huldah to King Josiah. Josiah inspired by Huldah, brought a total revival in Israel cleaning up the nation from idolatry.

Queen Esther could have gone into a fearful depression when she first heard the plan of Haman.  Because she has maintained the fact that she was a Jew as a secret until then. But Queen Esther rose up to the situation. Her boldness and confidence were results of the power of fasting prayer she and her friends had in the palace and the whole of the Jews underwent. In reality she relied on the power of God. Many lives were saved and the name of Yahweh was glorified because of the leadership of this lady Esther. Women in influential positions need to hear Mordecai’s words to Queen Esther: "Do not think that because you are in the king's house you alone of all the Jews will escape.” (My version: Because you are safe, don’t think everyone else is. Because you are blessed with a good husband, don’t think everyone else is.) For if you remain silent at this time, relief and deliverance for the Jews will arise from another place, but you and your father's family will perish. And who knows but that you have come to royal position for such a time as this?"

Queen Esther had the guts to start a prayer cell in the palace where nothing about Yahweh can be done in public. There were successful women leaders who had house churches in the NT. They are Chloe (1 Corinthians 1:11), Lydia (Acts 16:14-15, 40), Mark’s mother (Acts 12:12) and Nympha (Colossians 4:15) and Priscilla (1 Corinthians 16:19).  Deborah was not only a judge, prophetess who rose to the need. She was a mother! She said: I Deborah a mother in Israel rose (Judges 5:7). We do not know whether Deborah was a biological mom. But she says that she was a mother to her people. Neither Mother Teresa nor Amy Carmichael were biological moms. But they were mother to many. This helps us to be an optimist in a pessimistic situation. Don’t ever think “I don’t have a family, a biological son or daughter.” Think of how many spiritual sons and daughters you can reproduce for Christ. Grand mom Lois and mom Eunice brought up godly Pastor Timothy to the world. Our Indian society today is reliant on mothers and grandmothers who in turn would bless our nation with Moses’, Aarons, Miriams, Samuels, and Timothys.

Doing Nothing is a SIN

The Lord curses the tribes who did not join in the warfront with Deborah.  'Curse Meroz,' said the angel of the LORD. ​'Curse its people bitterly, ​because they did not come to help the LORD, ​to help the LORD against the mighty.' (Judges 5:23). Simply doing nothing for the nation’s cause is the curse mentioned here.  It is not immorality, not murder, but being complacent to the context is clearly told as a curse. It is like the sin of the one talent man who did nothing (Matthew 25:14-30). We should not be like the Levite, the priest who saw the wounded person, still walked away saying, “Well, that’s not my job. I am going to do my own job sincerely.” We cannot be like Cain who said, “Am I my brother’s keeper?” God says, “You are your sister’s keeper.” James 4:17 says: Anyone, then, who knows the good she ought to do and doesn't do it, sins. But there were men who joined in the warfront with Deborah. Judges 5:18 says, Zebulun and Napthali risked their lives in the warfront. I read a book entitled, “Women as risk takers for God” It is a beautiful compendium of the life stories of women who took the risk in our modern times to do great things for the Lord.

The Battle is the LORD’s

Last but not the least that day’s victory was a supernatural one caused by God himself. The Battle is always the Lords!  It is always the human responsibility and God’s sovereignty in a joint action in any situation.  We always highlight the “red sea” incident in our Sunday school stories and sermons. But how many of us are aware that a similar incident happened in Deborah’s leadership? Imagine a cinema effect of 900 iron chariots coming fast to an already weak and oppressed community of a ten thousand men. Sisera, the enemy commander did not realize that the battle was not Barak’s or Deborah’s but it was their God’s. And little did he imagine of an unexpected Tsunami coming? Judges 5:21 says that the river Kishon swept them away. ​A flash flood! Deborah, Barak and the rest of the team took their enemies’ swords to kill their enemies, since they did not have any of their own (4:16). The Lord routed Sisera the enemy commander to Jael’s house to see to that the day’s final victory would again be from a woman(4:15). It started with a woman, Deborah and ended with a woman, Jael. Jael was wise and brave enough to scheme and kill Sisera by a mere tent peg. The Lord in His sovereign plan gave the highlight of victory to women that day. God wants women to wage the war of oppression even today. A missed opportunity is like water spilled in the ground. You can’t take it back. Grab it for His GLORY!

But the battle we wage to bring changes in our families and society is going to be vain if the Lord is not in it. All that God sees in us is our availability to impact our society. When we are willing like Deborah, the Lord fights on our behalf.  He never operates in vacuum.  He is a relational God. He loves us. He needs us for transforming our society from oppression. Women, wake up, it is time to act with God on our side!

A Good Woman – Hard to Find

I have always had mixed feelings whenever I read about this mysterious woman portrayed in Proverbs 31. Feelings of anger, guilt, pride, and inadequacy filled me until I found that she was just the ideal woman and a goal towards which women try moving. A goal and ideal can be a catalyst and not a condemnation. "A good woman is hard to find and worth for more than diamonds.” (Proverbs 31:10) Why?

1.     Our good woman was a WISE WOMAN:

Our good woman speaks with wisdom, and faithful instruction is on her tongue. Woman & Wisdom look like synonyms in the book of Proverbs in many places. Compare: “He who finds a wife finds a good thing, and obtains favor from the LORD.” (Proverbs 18:22) and “For whoever finds me (wisdom) finds life, and obtains favor from the LORD.” (Proverbs 8:35) In the book of Proverbs, wisdom is extensively portrayed as a woman giving instruction to those who are willing to learn (chapter 3, 9 and so on). Wise women have a special mention in the Bible. There were three resourceful women Jochebed, Miriam and the Pharaoh’s daughter who jointly saved the life of Moses. They wisely worked against a wicked scheme. I have always admired Rahab as a wise woman. It would not be an exaggeration, if I say that, she read the newspaper of the day with discretion. She acted wisely against her own king and his soldiers who were set out against the Yahweh-people. Abigail in1 Samuel 25:3-35 was a woman who acted with discretion and prevented an impending danger that was about to come upon her and her entire household. Abigail had to work against her own wicked husband Nabal. The wise woman at Tekoa mentioned in 2 Samuel 14:2-23 had the courage to talk to king Saul to intercede for the life of the king’s own son Absalom. She risked her life. The people of Israel came up to this woman - Deborah for judgment (Judges 4). In the same story Jael outwitted and slew Israel’s enemy commander Sisera. Queen Esther devised and executed a beautiful plan to save the whole of the Jewish nation against the schemes of the wicked Haman. Being wise involves risk. Years ago, a woman in Bangalore had to stand against her own husband’s wicked scheme to abort the girl baby they conceived. This woman wisely and lovingly overcame the situation and gave birth to the girl baby. Today the world is admiring her as a great pianist.

But interestingly there are also quotes on woman being foolish mentioned in the Bible. “The wise woman builds her house, but with her own hands the foolish one tears hers down.”(Proverbs 14:1). Among the ten virgins, five were wise. Five were foolish.

If there is a lady wisdom there is also a lady folly mentioned in chapter 5, 6, 7 and 9. There are women who talk foolish like our mom Eve, who threw pearls before pig. Women are precious pearls. The crown of God’s creation. The princesses of the king of kings. Why then we need to waste time explaining to someone who would not appreciate our value? That was Eve’s problem who spent time arguing with Satan. Only one word would have done the job for Eve and that has just two letters - “NO.” It is not too late for senior women and young girls to decide to cut-off our conversation with sinful people with a “NO.” Women need to say that in Facebook chats and phone chats with ungodly people.

2. Our good woman was a WOMAN of CHARACTER.

Someone said, “Our reputation is what others think we are, but our character is what our family knows we are.” Our good woman’s husband said, “Many women do noble things, but you surpass them all.” Her children call her, “Blessed.” People also praise her at the city gate. Her husband has full confidence in her. Ruth goes close to Proverbs 31 woman in this regard. The certificate to Ruth’s character is this: "This kindness is greater than that which you showed earlier. You have not run after the younger men, whether rich or poor.” Boaz described Ruth as a noble woman.  (Ruth 3:10&11) Ruth earned her character and reputation in an adverse situation when she was a young widow. She built the home of her dead husband, getting married to the proper heir of the family. She entered into the privileged genealogy of Jesus Christ.

There was a Dinah in the biblical history who lost her virginity before marriage by her foolishness. Her story ends in the loss of many lives bringing foul smell instead of fragrance to her family and to the name of Yahweh. Potiphars wife, Delilah, Bathseba are noted names for their adulterous acts. Prophet Hosea’s wife Gomer continued to be unrepentant, unfaithful adulteress even after her husband’s continual love and wooing. Herodias had an adulterous relationship. She used her influence in a negative way which was disastarous and ended in the loss of a precious life, John the Baptist. It is not merely the sexual moral of a woman that makes up her character. Rebecca was a woman of high moral character, I would say because they are the only famous couple of the Old Testament who had a monogamous marriage. But her character went down slide when she herself proved to be a crook and cheater in her later years. She taught her son Jacob to lie and cheat. She had to pay a toll for her bad modelling. She brought despair on her husband in his old years, rivalry between sons all through their lives, created unpleasant mother-in-law-daughter-in-law relationship. Sometimes we ourselves are reasons for our relationship problems. Her son Jacob continued to be a cheater most part of his life. I would call Vasthi as a good character, though she comes from a gentile context. I love her conviction and commitment for a cause. She did not want to display her beauty before a bunch of drunkard men. She stood for her conviction but had to loose her crown in that process. It is a shame even today some times when we who call ourselves as Christian women lack character of our own that we are forced to learn from women of other faith. Shamelessness in the dressing styles of women is a sinful development in a city like Bangalore where I live. Shame on us who raise the next generation in a shameless culture!

3. Our good woman was a BEAUTIFUL WOMAN:

Our Proverbs 31 woman may not have been outwardly beautiful but she was inwardly beautiful. Charm is deceptive, Beauty is fleeting. But a woman who fears the Lord is to be praised. A beautiful but a foolish woman is compared this way: Like a gold ring in a pig's snout is a beautiful woman who shows no discretion (Proverbs 11:22). Peter’s counsel to women is this: Your beauty should not come from outward adornment, such as braided hair and the wearing of gold jewellery and fine clothes. Instead, it should be that of your inner self, the unfading beauty of a gentle and quiet spirit, which is of great worth. Our ideal woman was clothed with fine linen and purple, strength and dignity. Bible is not against expensive clothing. But is that all in life? Interestingly, women and men in OT were praised for their outer beautiful looks like Sarah, Rebecca, Rachel, Bathsheba, Abigail and Esther. The progressive theology of beauty in NT is that, women and men are no more praised for their beauty but for their character. Jesus, hanging on the cross has been described as one who had no beauty or majesty to attract one to him. And there was nothing in his appearance that one should desire him (Isaiah 53:2). Mary mother of Jesus was one such inwardly– I think Jesus kept his mom Mary in mind when he said, “Blessed are the pure in heart for they will see God.” She was not only pure but she was obedient to the Lord’s call which came to her through the angel. It would not be an exaggerating statement if we say that Jesus learnt the attitude of obedience to his Father from his mom. Mary of Bethany was another inwardly beautiful woman. For her learning God’s word preceded food. Her faith level at Lazarus’ death was quite different from Martha, the food person. She earned praise from Jesus anointed and kissed the feet of Jesus. It is people who look at the outward appearance, but the LORD looks at the heart." (1 Samuel 16:7)

4. Our good woman was an INDEPENDENT WOMAN

She was a working woman, an industrious woman, a planner and leader. She clarifies the fact that whether women working outside of domestic domain are biblical. She selects wool and flax ​and works with eager hands.  She is like the merchant ships, ​bringing her food from afar. She considers a field and buys it; ​out of her earnings she plants a vineyard.  She sets about her work vigorously; ​her arms are strong for her tasks.  She sees that her trading is profitable, ​and her lamp does not go out at night. In her hand she holds the distaff ​and grasps the spindle with her fingers. She makes linen garments and sells them, ​and supplies the merchants with sashes. She watches over the affairs of her household ​and does not eat the bread of idleness.

Work is neither the result of fall nor a curse. Even before fall, both Adam and Eve were given work to tend the garden. Deborah was a woman who worked outside her home setting. We know that Lydia in the early church mentioned in the book of Acts was a rich business woman selling purple clothing. Research says that the leadership style in a woman is unique that is not found in a man’s. Man’s leadership which is called the “Alpha” is more of a “command and control’ type, whereas women’s is a “Beta” leadership which is a “planned and interactive” style. We need to know that we are called to work hard and keep ourselves busy both in and out of the domain of our house just like our men.

5. Our good woman was a PRACTICAL WOMAN

She brings food from afar. She gets up while it is still dark; she provides food for her family and portions for her servant girls. When it snows, she has no fear for her household; for all of them are clothed in scarlet.  She makes coverings for her bed; Her husband is respected at the city gate, where he takes his seat among the elders of the land. She opens her arms to the poor ​and extends her hands to the needy. Dorcas like the Proverbs 31 woman had a sewing unit at home specially catering to the widows in her community. Charity begins at home. Because of our ideal woman, her husband lacks nothing of value. She brings him good, not harm, ​all the days of her life. This is very IMPORTANT! We need to aware of belittling statements of our spouses and their families. ​

Let us think practical before we conclude. I would say that we fall short of the ideal lady of Proverbs 31 because we struggle in our relationships realm. It has been my hardest job to maintain a good relationship between members of my own family and others who we are in touch with me. I am learning. We cannot change others. Only God can. But we can change our mind set in many different ways. Look at Leah’s life. She was never successful in getting her husband’s love. It took time for her to understand the fact of what eventually can happen and what would not happen in this mortal world. Her focus changed to please and thank God instead of striving hard to be a husband-pleaser only after the birth of Judah. After many unsuccessful attempts and wrong calculations of how begetting many children did not bring any change in winning her husband’s love, she finally named Judah, “This time I’ll praise the Lord.” In the naming of children after Judah we find how her attitude to life changed. She then started to say, “How happy I am…and how blessed I am!” She slowly realized that she had something which Rachel did not have. Rachel had beauty but she had babies born without struggle. Leah will also be the happiest person in heaven knowing that she is the great grand mom of Jesus.

An ideal woman status is not that easy. But it is possible over time when our attitude to life changes. Let us try doing our best following God’s words and leave the rest to God. God bless us womenfolk J