ஆபேல் முதல் பாபேல் வரை

மிஷனரிக் கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டு ஆதியாகமப் புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து ஆராய்வோம். இத்தொடரின் முந்தின கட்டுரையை இங்குக் காணலாம்:  

1.     http://graceidarajan.blogspot.in/2017/03/blog-post.html

பொய்யான மதங்கள்

என்றைக்கு ஆதாமும் ஏவாளும் சாத்தான் தூண்டின சர்ப்பத்துக்கு கீழ்படிந்தார்களோ அன்று அவர்கள் பொய்யான மதங்களுக்கு வழிவகுத்தார்கள். இன்றும் அறியாமையினால் பாம்பை வழிபடுபவர்களை நாம் அறிவோம். காயீன் கனிகளாலான காணிக்கையைப் படைத்தான். இரத்த பலிக்கான முன்னோடியை இதற்கு முன்னரே, ஆதாம் ஏவாளின் பாவத்தை மூட தேவன் தோலுடைகளை உண்டாக்கினதன் மூலம் வழிகாட்டியிருந்தார். ஆபேல் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலும் அவைகளில் கொழுமையானவைகளிலும் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்த காணிக்கையை கர்த்தர் அங்கீகரித்ததில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

காயீன, கர்த்தர் கொடுத்த ஆலோசனையை மீறி ஆபேலை கொலை செய்தான். அவர் சொன்னது என்ன? "நீ நன்மைசெய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்” (வ.7). மேலும் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு காரியம் உண்டு.  ஏன் காயீன் தன் பொறுப்பை உணராமல், "என் சகோதரனுக்கு நான் காவலாளியோ?" என்று கூறினான்? பரந்த இவ்வுலகில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் காவலாளிகள் தானே?

நம் கடமையை நாம் உணரும் போது தான் இவ்வுலகில் நிலவும் தீமையை நாம் மேற்கொள்ள முடியும். பாவமானது தொற்று நோயைப் போன்று நம் முன்னோரின் வாழ்வில் பரவத் தொடங்கியது. ஆதியாகமப் புத்தகத்தில் இல்லாத பாவம் என்று இன்று ஒன்றும் கிடையாது.  மக்கள் அனுதினமும் பாவத்தில் அழியும் சூழலில், மரித்தும், இன்றும் பேசும் ஆபேலின் சத்தம் என்னவாக இருக்கும்? அழிந்து போகும் மானிடரை மீட்டு சகோதரருக்கு காவலாளியாய் இரு என்பதே! (எபிரேயர் 11:4)

பாவத் தோஷம்

பூமியானது தேவனுக்கு முன்பாக சீர்கெட்டு  கொடுமையினால் நிறைந்திருந்தது. அதனால் தேவன் பூமியை அழிக்க சித்தங்கொண்டார். பாவத்திற்குப் பரிகாரம் தேவை. இந்த முறை நீரைக்கொண்டு என்று முடிவானது. ஆனால் தேவன் ஒரு மீட்பின் திட்டத்தையும் தீட்டினார். அவர் நோவா என்ற ஒரு மனிதனை நீதியைப் பிரசங்கிக்கூடியவனாகக் கண்டார் (2 பேதுரு 2:5).  நோவாவைக் குறித்து நான் வியக்கும் காரியம் என்னவென்றால், அவர் அந்த நாளின் உலகை தன் பிரசங்கத்தால் மீட்க முடியாமற்போனாலும், சொந்த குடும்பமான, மனைவி, 3 மகன்கள், 3 மருமகள்கள் ஆகியோரை மீட்க முடிந்தது. அந்த முதல் உலக வெள்ளத்தில் மற்றோர் அழிய, இறை வார்த்தைக்குக் கீழ்படிந்த‌ இக்குடும்பத்தினர் மாத்திரம் பேழையில் பாதுகாக்கப்பட்டனர். நம்பிக்கையற்ற இவ்வுலகில் நம்பிக்கை உண்டு. நாம் நோவா குடும்பத்தினரைப் போன்று நம்பிக்கைப் பாத்திரங்களாக இருக்கிறோமா?

பாவப் பரிகாரம்

வெளிப்புற சுத்தாக்கம் போதுமானதல்ல என்பது போல வெள்ளம் முடிந்தவுடன் பாவம் நோவாவின் குடும்ப‌த்திலேயே தலைகாட்டத் துவங்கியது. நோவா, தான் அறியாமலேயே திராட்ச ரசத்தால் வெறிகொள்ள நேர்ந்ததையும், அவன் மகனான கானானின் விசித்திரமான பாவ சூழலையும் வேதத்தில் காண்கிறோம் (9:21-25). பாவத்தின் சீற்றம் என்பது இது தானோ? நோவாவின் காலத்தில் ஆபேலிற்குப் பிறகு தொழுகைக்கு மிருகங்களை பலி செலுத்தும் முறை மீண்டும் துவங்கினாலும், இயற்கைக்கும் அப்பாற்பட்ட பாவத்திற்கான பரிகாரம் இயற்கைக்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பது தானே நியதி (8:20-22). சிலுவைக்கு மறுபக்கம் வாழும் நாம் காளை, வெள்ளாட்டுக்கடா இவைகளுடைய இரத்தம் நம் பாவங்களை பூரணமாக நிவிர்த்திசெய்யமாட்டாது என்று அறிந்திருக்கிறோம் (எபிரேயர் 10:4). நமக்காக மரித்துயிர்த்தெழுந்த இயேசுவின் இரத்தம் மாத்திரமே சகல பாவங்களையும் நிவிர்த்தி செய்ய வல்லமையுள்ளது என்று விசுவாசிக்கிறோம். பாவ சூழலிலும் நோவாவின் குடும்பத்தாருக்கு, ஆதாம், ஏவாளைப் போன்றே, "கர்த்தர் சாயலுக்குள் மீட்கப்பட்ட‌ மாந்தரால் பூமியை நிரப்ப வேண்டும்" என்னும் கட்டளைக் கொடுக்கப்பட்டது (9:7) என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பாபேலும், உலகமும்

தேவன் பூமியெங்கும் தன் மகிமையால் நிரப்பப்பட வேண்டும் என்றுக் கட்டளையிட்டிருந்தும் ஒரு கூட்டத்தினர், “நாம் பூமியின்மீதெங்கும் சிதறிப்போகாதபடிக்கு, நமக்கு ஒரு நகரத்தையும், வானத்தை அளாவும் சிகரமுள்ள ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டி, நமக்குப் பேர் உண்டாகப் பண்ணுவோம் வாருங்கள்” என்று சொல்லி பாபேலிலே கோபுரம் கட்டத் துவங்கினார்கள். அப்பொழுது திரியேக தேவன்:  "நாம் இறங்கிப்போய், ஒருவர் பேசுவதை மற்றொருவர் அறியாதபடிக்கு, அங்கே அவர்கள் பாஷையைத் தாறுமாறாக்குவோம்" என்று சொல்லி அதன்படியே செய்தார் (வ.7) என்று வேதம் கூறுகின்றது. மிக முக்கியமாக நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால்: மனிதர் தேவ மகிமையை பரவச் செய்யாததால், தேவன் அவர்களை சிதறடித்தார். உலகமெங்கும் தோராயமாகப் பேசப்படும் 6500 மொழிகள் அந்நாளில் பிறந்தது!

வேத மொழிபெயர்ப்பு ஊழியங்களின் துரிதமான‌ ஆரம்பம் மத்திய‌ அமெரிக்காவில் ஒரு ஆதிவாசி மனிதன், மிஷனரியான கேமரூன் டவுன்சென்ட் எனபாரிடம் இவ்வாறுக் கேட்டதன் விளைவு ஆகும்: "உங்கள் கடவுள் பெரியவராயிருந்தால் என் மொழியை அவர் ஏன் பேசக் கூடாது?" இன்றும் பல மொழிகளில் முழு வேதாகமம் கிடையாது. இந்த பலதரப்பட்ட உலகில் சுவிசேஷம் அறிவிப்பதில் நம் பங்கு என்ன?  பரலோகத்தில் சகல ஜாதிகளிலும் கோத்திரங்களிலும் ஜனங்களிலும் பாஷைக்காரரிலுமிருந்து வந்த திரளான கூட்டத்தோடு இணைந்து 'இரட்சிப்பின் மகிமை எங்கள் தேவனுக்கு உண்டாவதாக' என்று ஆர்ப்பரிக்க எத்தனை பேருக்கு ஆவல்? 'ஆம்' என்போமானால் நாம் இந்த இரட்சிப்பின் செய்தியை கேட்கப்படாத இடங்களில் அறிவிக்க வேண்டும். முழங்காலில் யுத்தம் செய்ய வேண்டும். நம்முடைய பொருள்களையும் இப்படிப்பட்ட ஊழியங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும். செய்வோமா?

Missionary-Spectacles: Abel to Babel

Let us continue to look into the first book of the Holy Scriptures wearing our missionary-spectacles. Read the previous article on this series here:  http://graceidarajan.blogspot.in/2017/03/adam-eve-thru-missionary-spectacles.html

False Religions & Sin

Alternate religious systems appeared after Adam and Eve obeyed satan-inspired serpent, giving a head-start to false religions. We know how ignorantly people worship serpents even today. Cain offered a vegetable sacrifice. God had earlier given a precedent of how a blood sacrifice is needed for the covering of sins when he made skin garments for Adam and Eve. No wonder God looked with favour on Abel and his fat portions from some of the firstborn of his flock (Genesis 4:4).

Cain killed his brother Abel, disobeying God’s counsel he had offered prior to that. God had said, “If you do what is right, will you not be accepted? But if you do not do what is right, sin is crouching at your door; it desires to have you, but you must master it." (v. 7) Also think about this: Why did Cain, the older brother of Abel evade his responsibility and say to God, "Am I my brother's keeper?" (v.9) What is our response today regarding our brothers and sisters in the whole wide world? Aren’t we each other’s keepers? Only when we realize our own responsibility can we fight evil in this world. Sin kept multiplying in the lives of our fore parents like gangrene. There is no sin, new in our society today that is not found in the book of Genesis. People are perishing in their sins not knowing our Saviour even this day. Abel speaks to us still, to be our brother’s keepers by rescuing the perishing. (Hebrews 11:4)

Cleansing of Sin

The earth was corrupt in God's sight and was full of violence. So God decided to destroy the people and the earth. (Genesis 6:11-13) Sin needed a cleansing, this time with water!  But God also came up with a redemptive plan because God found one man, Noah, who was a righteous preacher among the people of his time (2 Peter 2:5). I am always amazed to note that this preacher could not win the then world by his preaching, but he won his family! It is sad to note that in preacher’s families today, they go about winning the world, but not their own families. So when God cleansed the world by a flood, it was Noah’s family alone that was spared, his wife, three sons and their wives. Praise God for there is always hope in a hopeless world. Are we those who bring hope like Noah?

Solution for Sin

External cleansing was not enough as we come to see that sin pops up again after flood, starting from the family of Noah itself. Noah got drunk unknowingly and we see the mysterious sin of Canaan, his son (9:21-25).  People became non-vegetarians after the flood, following God’s words (9:3). Was it an aftermath of sin? The solution for the super natural problem of sin should also be a super natural one, though the progressive aspect of sacrifice of animals has restarted in Noah’s time after Abel (8:20-22)! As people living on the other side of the cross, we now understand that  it is impossible for the blood of bulls and goats to take away our sins. We believe in Christ who came into the world to become a super natural sacrifice for our sins. His blood cleanses us from all sins.We need to note that the command to the sinning people after flood was still the same, that was given to Adam and Eve, to be fruitful and increase in number, causing people to be restored back to the image of God (9:7).

Babel & World Evangelization

While God wanted his people to carry His glory everywhere by filling the world, there was a group of people who rebelled and said, "Come, let us build ourselves a city, with a tower that reaches to the heavens, so that we may make a name for ourselves and not be scattered over the face of the whole earth." (Genesis 11:4). The triune God responded by saying, “Come, let us go down and confuse their language so they will not understand each other." (v.7) The roughly 6500 languages we speak across the world today was born on that day.  Bible translation sparked off seriously when a tribal man in Central America confronted missionary, Cameron Townsend, with this question: “If your God is so great, why can’t He speak my language?” Many language groups still do not have the full Bible in their hands. What is my role in the evangelization of a diverse world in my generation?

Last but not the least, when people did not spread His glory, God spread them out. How many of us would want to join with the great multitude from every nation, tribe, people and language, standing before the throne and in front of the Lamb, singing: "Salvation belongs to our God, who sits on the throne, and to the Lamb” in heaven? If yes, let us spread the good news to the ends of the world. We can travel to places, physically doing that. We can also travel through our knees, praying intelligently for the people who have not heard about Jesus. We can give our resources for the cause of world mission. Shouldn't we?

NB: A primary source for this article apart from the Bible is a book titled, "Down to Earth: A Biblical Theology of Missions" (Mission Educational Books) by Frampton F.Fox. I had the privilege of doing a course on Missions facilitated by this author at Hindustan Bible Institute, Chennai in the late nineties. 

மிஷனரிக் கண்ணாடி

பரிசுத்த வேதாகமத்தை நாம் பல விதங்களில் வாசிக்கலாம். அருட்பணி (மிஷனரி) பரிமாணத்தில் நாம் வேதத்தை வாசிப்பது ஒரு முறை. அதற்கு நாம் ஒரு மிஷனரிக் கண்ணாடியை போட்டுக் கொள்ளவேண்டும். ஆதியாகம புத்தகத்திலிருந்து நாம் துவங்கி முக்கியமான சில‌ வேத கதாபாத்திரங்களையும், சம்பவங்களையும் கற்றறியலாம். இப்பயணத்திற்கு உங்களை அழைக்கிறேன். ஆதிப் பெற்றோரான ஆதாம், ஏவாள் என்பாரைக் குறித்து இங்கு காண்போம்.

சிருஷ்டிப்பின் சிகரம்

ஒரு ராஜாவும், ராணியும் இல்லாத ஒரு அரண்மனையாகவே ஏதேன் தோட்டம் இருந்தது. ஆதாம், ஏவாள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டப் பிறகே படைப்பு பூரணமானது. எல்லா சிருஷ்டிப்பிலும், "ஆகக்கடவது" என்ற வார்த்தை கோர்வையைக் காண்கிறோம்.  ஆனால் மனிதகுலத்தைப் படைத்த போது, "நமது சாயலாகவும் நமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக" (ஆதியாகமம் 1:26) என்று திரித்துவ தேவனின் செயல்பாட்டை பார்க்கிறோம்.மேலும் மனித குலம் மாத்திரமே தேவ சாயலில் படைக்கப்படுகின்றனர். திரித்துவ தேவன் மனித வர்க்கத்தை உச்ச ஸ்தானத்தில் வைக்கின்றார். ஆதாமும், ஏவாளும் மூன்று தேவ இலட்சணங்களைப் பெறுகின்றனர்: சிந்திக்க, உணர, தெரிவு செய்ய. தேவனுடைய பெரியக் கட்டளை வேதத்தின் முதல் பக்கத்தில் ஆதாமுக்கும், ஏவாளுக்கும் இவ்விதமாகக் கொடுக்கப்பட்டத்து: தேவசாயலில்... நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்புங்கள் (1:28‍ 29). வெளிப்புறமாக ஆசரிக்கக்கூடிய ப‌ரிசுத்த நாளைக் குறித்த ஒரு கருத்து ஆதியாகமம் 2:1‍ 3 ல் காணப்படுகின்றது. ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தவும் காக்கவும் ஆதாமை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சூழலில் தான் தேவன் பணித்தார் (2:15). மனித குலம் செய்து காத்துக்கொள்ளக்கூடிய பரிசுத்த சூத்திரம் கொடுக்கப்படுகின்றது: நீ இதைச் செய்தால், என்னோடு ஐக்கியம் கொள்ளலாம், என்று! (2:16, 17). இன்றும் நமது அருட்பணியின் அழுத்தம் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதே. தேவனுடைய தோட்டத்தில் பணிபுரிந்து, சிருஷ்டிகளைப் பராமரிப்பது ஆசீர்வாதம் தானே!

பாவத்தின் பரிதாப நிலை

அழகிய அரண்மனையில், சாத்தான் வில்லனாக சர்ப்பத்தின் ரூபத்தில் நுழைகின்றான். பாவம் பச்சையாகவே வந்தது. பரிசுத்தத்திற்கும், பாவத்திற்கும் இடையேயான தெரிவு நிகழக்கூடிய உண்மையே. ஆதாமும், ஏவாளும் தீமைக்கு விலைபோனார்கள். கீழ்படியாமை என்னும் பாவத்தைச் செய்ததால், பயம் அவர்களை கவ்வ, தங்களை ஒளித்துக்கொண்டார்கள். சாபம் ஆசீர்வாதத்தைப் புரட்டிப் போட்டது (3:14 19). சர்ப்பத்திற்கு கொடுக்கப்பட்ட சாபத்திலேயே, நம்பிக்கை என்னும் நட்சத்திரம் தேவனுடைய வார்த்தையில் உதித்தது: உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய் (3:15). ஸ்தீரியின் வித்தான இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் மரித்து, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்து பாவத்தை பூரணமாக பரிகாரம் செய்யும் வாக்கு உரைக்கப்பட்டது.  ஆனால் ஆதாமுக்கும்,ஏவாளுக்குமோ பூமியை தேவசாயலில் மனிதரால் நிரப்ப வேண்டும் என்றக் கட்டளையை நிறைவேற்றுவது இப்பொழுது வேதனையும், கடின உழைப்புமாயிற்று. இன்றும் அருட்பணியை எதிராளியான சாத்தான் தடுப்பான். ஆவிக்குரிய போராட்டம் அதில் ஒரு கட்டாய நிகழ்வு.

அருட்பணியில் அனுக்கிரகம்

இரக்கமுள்ள இறைவன் பாவத்தில் வீழ்ந்த‌ நம் ஆதிப் பெற்றோரைத் தேடி முதல் மிஷனைரியாக வருகின்றார் (3: 9, 10). பாவப் பரிகாரத்தின் துவக்கத்தை இங்கு காண்கிறோம். மிருகம்/ங்கள் பலியாக்கப்பட்டு அதன் தோலாலான உடை ஆதிப் பெற்றோரின் பாவத்தாலுண்டான அவமானத்தை மூடிற்று. தவற்றுக்கானத் தண்டனையை யாராவது, எப்படியாவது நிறைவேற்றித் தானே தீர்க்க வேண்டும். பாவத்தின் வண்டலோடு ஆதாமும், ஏவாளும் ஜீவ விருட்சத்தின் கனியையும் புசித்து அப்படியே விடுவிக்க‌ முடியாத நித்திய ஆக்கினைக்குள்ளாக சென்றுவிடக்கூடாது என்று இரக்கமுள்ள இறைவன் அவர்களை ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து துரத்தி விடுகின்றார் (3:24) ஆனால் இரட்சிப்பின் திட்டம் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது. கிறிஸ்து பிறப்பின் தினம் குறிக்கப்பட்டாயிற்று! கலாத்தியர் 4:4,5 இவ்விதம் கூறுகின்றது: நாம் புத்திரசுவிகாரத்தையடையும்படி நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டவர்களை மீட்டுக்கொள்ளத்தக்கதாக, காலம் நிறைவேறினபோது, ஸ்திரீயினிடத்திற் பிறந்தவரும் நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழானவருமாகிய தம்முடைய குமாரனைத் தேவன் அனுப்பினார். 

ஆதிப் பெற்றோர் வழியாக நாம் பெற்றிருக்கின்ற பாவ வித்துக்கள், நம்முடைய கீழ்படியாமையின் விளைவுகள் ஆகியவற்றிற்கான நம்முடைய பாவ சாபங்களை இயேசு சிலுவையில் ஏற்கெனவே சுமந்ததால் நமக்கு நம்பிக்கை உண்டு. இயேசு இவ்வுலகில் பிறந்து தன் ஊழியத்தை செய்து முடித்தார்.  ஆதாமுக்கும், ஏவாளுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட பணி தான் நாம் இன்று செய்து முடிக்க வேண்டிய‌ பணி: தேவ சாயலை இழந்து நிலைகுலைந்து போயிருக்கும் மானிடரைத் தேடி, இரட்சிப்பின் நம்பிக்கையைக் கொடுத்து, தேவனோடு அவர்களை ஐக்கியப்படுத்தி, அப்படிப்பட்டோரால் இப்பூமியை நிரப்ப வேண்டும். மீட்கப்பட்ட பாவிகளான நமக்கு இது மலையேறும் பணி தான். ஆனால் வெற்றி நமதே! 

Missionary-Spectacles

There are various methods by which we can read the Holy Scriptures. I always attempt to read from a mission’s perspective for which I wear my missionary-spectacles! I am going to start from the book of Genesis and peep into key biblical characters and events. I invite you to join in this study tour! Let us start with our first parents, Adam and Eve. 

Crown of Creation

Garden of Eden was a palace garden minus a king and a queen. The incomplete garden became complete only after the creation of Adam and Eve. All creation followed a pattern of “let there be.” But when humans were created the pattern was “Let us make mankind…” (Genesis 1:26) Only the human duo was made in the image of God!  The triune God sets off human beings in the highest pedestal. Adam Eve were blessed with three God-like abilities: to think, to feel and to choose. The Great Commission of God comes in the first page of the Bible to Adam and Eve to multiply and fill the earth with many more people in the image of God (1:28-29). A hint of an external religious practice of a holy day is seen in Genesis 2:1-3. To work and take care of the created world comes in the blessed status in the life of Adam (2:15). Adam and Eve, the King and the Queen, no wonder, were the crowns of God’s creation. A formula for active holiness came in the form of “Do this, to have fellowship with me!” from God (2:16, 17) Even today, our mission mandate has a clear work culture. To work in God’s garden and take care of it is a blessing!

Seriousness of Sin

In a serene setting, villain satan came in the form of serpent. Sin arrived naïve and looked normal. The choice between holiness and sin was a real option for Adam and Eve. Both Adam and Eve fell into the trap of evil. Because of their sin of disobedience, fear gripped them. They hid themselves. Curses usurped blessings (3:14-19). But in the context of curse to serpent, a ray of hope shines bright when God said, “I will put enmity ​between you and the woman, ​and between your offspring  and hers; ​he will crush your head, ​and you will strike his heel,” which points to the redemption plan of God in dying for the sins of all human beings in the cross and his resurrection on the third day. However to Adam and Eve, the mandate to fill the earth with people and to work on it earned extra elements of pain and hard labour. Mission of God always has an adversary and spiritual warfare is a reality in it.

Merciful Mission

The merciful God came as the first missionary seeking the first sinners, Adam and Eve (3:9-10). An inaugural sacrifice takes place when God made leather garments to cover the shame of the first couple by butchering an animal/(s) (3:21). Someone has to pay the penalty and the pattern for covering sin was by the shedding of blood.  The merciful God also prevents Adam and Eve from eating from the Tree of Life (3:24) in their sinful state and proceed to a dead end! So He drives them away from the Garden of Eden. But remember the plan for evangelism has already been given about the seed of woman, Jesus Christ, the Saviour of the world. The plan for Christmas was etched in the Garden of Eden. Galatians 4:4 says, when the right time came, God sent his Son, born of a woman, subject to the law. God sent him to buy freedom for us who were slaves to the law, so that he could adopt us as His very own children. (NLT) We have hope because Jesus bore our sins and curses we inherited from Adam and Eve and we continue to do by his death in the cross of Calvary. He was born in this world with that mission and he fulfilled it. Fulfilling our mission is still the same. It is what God gave to Adam and Eve: of filling this earth with people restored back to the image of God, having a personal relationship with God. This mission is an uphill task for us, restored sinners. But we gain victory ultimately. Is the merciful mission of God continuing through us today?

NB: A primary source for this article apart from the Bible is a book titled, "Down to Earth: A Biblical Theology of Missions" (Mission Educational Books) by Frampton F.Fox. I had the privilege of doing a course on Missions facilitated by this author at Hindustan Bible Institute, Chennai in the late nineties. 

Embracing & Accepting

We live in a hurting world. We face problems in our families, churches and the society we live in. Paul in his letter to Ephesians has framed a set of values for husbands/wives, parents/children, masters/slaves in Ephesians chapters 5 and 6. They look divine and good. But how do we embrace and accept someone who keeps hurting? While I was listening to a sermon yesterday in a CSI church, God inspired me to write these words from the Biblical portions shared from the pulpit. I have added few more scriptural aspects to the topic dealt in the church.

Husband/Wife

The story of Hosea and his wife Gomer is a model of extreme acceptance, which stretches beyond the limits of forgiveness, one can simulate in a married life. The purpose of this prophet’s life was that God wanted him to model his unconditional love and acceptance to the wayward Israel. The couple had three children, out of which the third one was not of Hosea! Gomer was repeatedly unfaithful to Hosea, in spite of her husband wooing and forgiving her every time. Finally it went to the stage that Gomer was sold as a prostitute. We can imagine how difficult the life of Hosea could have been as a man who was in the ministry of prophecy to be in the context of such a family! The climax of the story was that Hosea bought his wife for a price and redeemed her and ensured her love, all over again. Hosea is an outstanding example of spousal love following the footsteps of Christ’s acceptance and embracing us in spite of our repeated betrayals in our lives in a daily basis. I suggest you to read the book of Hosea in the Bible to know more about this Biblical hero and God’s love!

Parents/Children

The prime example of a parent whose love was beyond expectancy is that of the father of the prodigal son (Luke 15:11-32). His love for the wayward son compared to the older son who was always with him could have been sort of a surprise in that context and in any context, today. A child is always a child to a parent. It is painful to see parents who find it difficult to accept prodigal children who have strayed out because of sin and unacceptable marriage norms. Can parents today be like that father who in essence was reflecting God’s love to his wayward children? Was any sin not acceptable, and could be labelled as unforgiving by our Lord? He bore all our sins and iniquities. Such an embracing love is what is expected from parents who have branded their children and their families as wayward.

Masters/Slaves

Philemon was that master with the mind of Christ who forgave his slave who stole money and ran away from him. But for the timely interference of Apostle Paul in the life of the thief Onesimus, who not only gave him gospel but wrote a recommendation letter back to the master to accept him. Paul went to the extreme of paying the stolen money to the master. But thankfully Philemon accepted Onesimus. I praise God for these men, Paul and Philemon who were involved in the process of accepting a sinner who later, history says, became the Bishop in Ephesus (from the book of Philemon in the New Testament).

Christ/Church

The Bible gives evidence of the disciples who showed signs of no- acceptance to children, women, and gentiles during their apprenticeship training with Jesus. They drove the children away (Matthew 19:13-15). They wanted Jesus to send the Syro-Phoenician woman away without encountering. They said, “Send her away, because she keeps shouting at us.” Jesus wanted them to unlearn their attitudes towards these potential partners of the Kingdom of God. The incident however ends up with an applause from Christ, praising her as a woman of faith (Matthew 15:21-28).  But the struggle in not accepting people whom God loves is continuing over centuries. Apostle Peter found it difficult to accept gentiles, for which he needed repeated admonitions through visions from God (Acts 10:9-16). Paul had to confront Peter for his hypocritical attitude (Galatians 2:11-13). 

Are we winners in accepting people from all strata of life into our families, our churches, our work places? Or, are we struggling and losing people? Jesus’ love surpasses all barriers. He died for the sins of all. By His resurrection, he assures victory for all over sin. He accepts all who come to Him and includes them as inheritors of His kingdom. As followers of Christ, we should have the same attitude that He had (Philippians 2:5). The clarion call now is to embrace a life of acceptance to win all people for Christ.

Strength of Tears

Tears are considered as a sign of weakness by some people. But I would like to quote some examples from the Scriptures to prove that there is strength in tears.

Tears are part of life

Long ago a wise man said like this: a time to weep and a time to laugh, there is a time for everything…a time to mourn and a time to dance (Ecclesiastes 3:1, 4). The Psalmist said, “Weeping may remain for a night, but rejoicing comes in the morning (Psalm 30:5). Strong men and women cried. The primary example is Jesus, when he came as a human being on this earth. Few of the occasions when Jesus cried, are: while Lazarus died and when Jesus was burdened for the city of Jerusalem (John 11:35, Luke 19:41). Regarding his prayer in the garden of Gethsemane, the author of the book of Hebrews says, “During the days of Jesus' life on earth, he offered up prayers and petitions with loud cries and tears to the one who could save him from death, and he was heard because of his reverent submission”  (Hebrews 5:7). Tears were a part of the life of Jesus. It is the same with us.

Tears for personal reason

While Jesus’ tears are for selfless reasons, we have evidences of  women and men  who cried for personal reasons and God seeing their tears, and answering them. Luke makes a mention of a sinner woman. She stood behind Jesus at his feet weeping. She began to wet his feet with her tears. Then she wiped them with her hair, kissed them and poured perfume on them. While the men around her got furious, we see Jesus accepting her tears as a sign of hospitality and love. And for sure it was a sign of repentance. Jesus forgave her sins (Luke 7:36-50). The experience of the sinner woman is a must experience for all of us, men and women, to shed tears for our misdeeds not only on that ‘one’ particular day of salvation, but we are called to keep working our salvation with fear and trembling on a regular basis ( Philippians 2;12).

In the case of Hannah, a very personal situation in her life triggered her to cry. But the good thing about her is that she shifted her focus on God and went to the temple and cried and made a vow out of that for a public cause. The result: prophet Samuel was born who brought a spiritual revival to the nation of Israel (I Samuel 1). Prophet Hosea makes a mention of a man named Jacob who cried. Hosea says that Jacob struggled with the angel and overcame him; he wept and begged for his favour (Hosea 12:4). The incident is narrated in Genesis 32 where we find him earning God’s blessings. He was guilty of earning blessing from his dad, Isaac earlier through a tricky way. Now he repents and earns it in a manner fitting in God’s sight (vs. 24-29).

Tears for public reason

This is a must for all. Nehemiah was broken for reasons that broke God’s heart as well. Time and again God poured out his anguish through his prophets regarding the sinful life of the Israelites and the impending punishment. And finally the judgement came. When the walls of Jerusalem were broken and burnt by enemies, Nehemiah wept and prayed (Nehemiah 1: 4).  Jeremiah, a prophet who lived during the exilic period,was called as a weeping prophet. His book of lament is what we read as Lamentations in the Bible. Does not what he saw in the exilic situation, the same, in many countries of the world today? Have a look on Jeremiah’s lamenting context:  My eyes fail from weeping, I am in torment within, my heart is poured out on the ground because my people are destroyed, because children and infants faint in the streets of the city.  They say to their mothers, "Where is bread and wine?" as they faint like wounded men in the streets of the city, as their lives ebb away in their mothers' arms.  (Lamentations 2:11-12) A heart of compassion in us only can cause good things to happen to needy people. The following verse can be our prayer: Oh, that my head were a spring of water and my eyes a fountain of tears! I would weep day and night for the slain of my people (Jeremiah 9:1).

Tears are noticed by God

The eyes of the LORD are on the righteous and his ears are attentive to their cry (Psalm 34:15). God saw the tears of Hagar and responded to her need (Genesis 21:17). King Hezekiah wept bitterly when he was dying of a disease. He was healed (2 Kings 20). We as God’s children, when we walk through the valley of weeping, I am sure, it will become a place of refreshing springs, where pools of blessing collect after the rains! (Psalm 84:6) All who are worn out from sobbing, who drench their beds every night, wet their pillows from weeping like how David did (Psalm 6:6), let us get encouraged that God keeps track of all our sorrows. He has collected all our tears in his bottle. He has recorded each one in his book (Psalm 56:8). He will answer, in His time.

No tears in eternal life

Tears are a result of pain. And so the good news is: there are no tears in eternal life! God will remove all of our sorrows, and there will be no more death or sorrow or crying or pain. The Bible says: for the old world and its evils are gone forever (Rev 21:4). On the other side, there will be tears and gnashing of teeth in eternal hell (Luke 13:28). All who truly repents for their sins and accepts Jesus as their Lord are led to a place of no tears!There is strength in tears to earn showers of blessings here on this earth and in the new heaven and new earth that we are going to inherit.

Those who sow with tears will reap with songs of joy! (Psalm 126:5)

From Fullness to Fullness

Years back a woman named Naomi went through deep frustration and pain. Death of dear ones tore her apart. Emptiness and boredom set in her life. Life tasted bitter all of a sudden. "Don't call me Naomi, "she told them. "Call me Mara, because the Almighty has made my life very bitter. I went away full, but the LORD has brought me back empty. Why call me Naomi? The LORD has afflicted me; the Almighty has brought misfortune upon me." (Ruth 1:20-21). Naomi means pleasant one. She renamed her Mara, meaning bitterness. Death of the dearest men (her husband and her two sons) in her life, for sure took a toll on her attitude to life. While losing dear ones made a negative impact in her life, the good thing in her was that she started to work on the one positive aspect of her life. She worked on the one leftover, living person in her life, Ruth, her daughter-in-law (the other one walked away) who was a symbol of true faith and love.

Can anything good come out of two widows, one an elderly woman and another one, in the prime of her youth? Why not? God operates through instruments, most often, humans and through divine leading, to bring hope in times of frustrations and disaster. The last three chapters of the Book of Ruth in the Bible tells us how Naomi worked on creating a new life for Ruth using her Yahwistic cultural practices and how the foreigner to a new faith, Ruth, obeyed her mother-in-law’s counsels. Yet nothing would have worked, but for Boaz, a man who basically respected a foreign woman who by then has started to work in his farm.

The climax of the story is that Naomi’s story ended in fullness. She went to Moab holding hands with three men in her life, her husband and their two sons. Her story ends in the last chapter, she being surrounded by another set of three persons, all of them newly added in her life, Ruth, her second husband, Boaz and their son Obed. King David and the King of kings, Jesus were born in this family line. No wonder, it is a story of fullness to fullness.

The women said to Naomi: "Praise be to the LORD, who this day has not left you without a kinsman-redeemer. May he become famous throughout Israel! He will renew your life and sustain you in your old age. For your daughter-in-law, who loves you and who is better to you than seven sons, has given him birth." Then Naomi took the child, laid him in her lap and cared for him. The women living there said, "Naomi has a son." And they named him Obed. He was the father of Jesse, the father of David (Ruth 4: 14-17).

Here are few lessons from Naomi’s life for us to be used as instruments of fullness in the hands of God:
1. Work on the positives in life.
2. Use God-given wisdom to grab opportunities, like how it came to Naomi in the form of local culture. Be sensitive to God’s leading.

3. In families, we need to raise not only girls who are always taught to obey, but also raise Boazes who would respect women and redeem battered women. Most frustrations in families and societies have a possible solution when we properly raise boys and girls in our homes, while they are very young!

Let us be assured of the fullness which Christ has promised his followers to grip us in the agonising situations of our life. Jesus said: The thief comes only to steal and kill and destroy; I have come that they may have life, and have it to the full (John 10:10). He always leads us from fullness to fullness!